Kennis Klinisch
van meervoudige of totale extracties met als implicatie kauwbeperkingen die potentieel leiden tot ongezonde voedingsgewoonten en een veranderde levensstijl. Een toekomstig prothetisch behandelplan zou kunnen voorzien in de mogelijkheid van gebitspro- theses of uiteindelijk implantaten. Dan echter rijst de vraag of deze alternatieven daadwer- kelijk een superieure functie zouden bieden in vergelijking met het behoud van het eigen gebit. Mevrouw heeft nu een vrijwel compleet, gezond en goed functionerend gebit.
Het eindpunt van de actieve parodontale behandeling: er is geen pocket groter dan vier millimeter en minimaal bloeden na het sonderen2
13a
13b
Afbeeldingen 13a en b: De vergelijking van de intraorale foto’s van de intake (2019) en vier jaar later (2024) illustreert hoe een effectieve parodontale behandeling gecombineerd met natuurlijke genezing heeft bijgedragen aan een gezondere uitstraling van het tandvlees. Tevens is te zien dat de papil tussen 11 en 21 een meer driehoekige vorm heeft aangenomen.
. Echter, bij patiënten met ernstige
parodontale destructie en furcatiebetrokken- heid zijn lokale pockets van vier tot vijf millimeter (misschien heel lokaal pockets van zes millimeter) acceptabel, zolang de ontstekingscomponent laag blijft, de mond- hygiëne optimaal is en de patiënt regelmatig ondersteund wordt met nazorg. Veranderin- gen in levensstijl en immuunrespons moeten regelmatig worden gemonitord. Dit zijn factoren die parodontale stabiliteit op lange termijn kunnen garanderen. Hoewel er geen veranderingen waren in de algehele gezond- heidstoestand van de patiënte, werd er tijdens de laatste nazorgafspraken enige achteruit- gang in de mondhygiëne opgemerkt. Deze achteruitgang kan deels de verergering van de parodontale pockets verklaren. Deze patiënte vertoont een verhoogd risico op terugval, wat het belang van gepersonaliseerde zorg bij parodontale nazorg benadrukt.
De frequentie van parodontale nazorg wordt niet gestandaardiseerd voor alle patiënten
Afbeelding 14: Het Spider Web-model zoals beschreven door Lang en Tonetti in 20033.
14
maar moet gebaseerd zijn op een gedetail- leerde risicobeoordeling. Een effectief instrument voor het beoordelen van dit risico is het ‘spiderweb model’ ontwikkeld door Lang en Tonetti3, 4
. Hoewel bepaalde elemen-
ten van dit model zich hebben ontwikkeld, blijft het een waardevolle benadering voor het
bepalen van de juiste intervallen voor nazorgbehandeling (afbeelding 14). Het primaire doel van de nazorg is het verstoren van de biofilm en het subgingivaal reinigen van diepe restpockets. Het is belangrijk op te merken dat elke nazorgafspraak moet worden afgestemd op de specifieke behoeften van de
FEBRUARI 2025 NT DENTZ
D 51
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
