Klare taal Ellemieke Hin
“Het is tijd
Voor steeds meer behandelingen bij kin- deren moet vooraf toestemming worden gevraagd. Controle door de zorgverzeke- raars vooraf dus. Logischerwijs kost dit extra tijd en energie. Tijd die niet meer aan patiëntenzorg besteed kan worden. Meer papierwerk leidt zo tot minder zorg. De consequentie? Sommige tandartsen overwegen bepaalde behandelingen dan maar niet meer uit te voeren of op advies van de verzekeringshelpdesk anders te declare- ren. Of om de facturen aan de patiënten zelf te sturen, ook van jeugdigen. Er zijn ook tand- artsen die de noodzakelijk behandeling dan maar voor eigen rekening nemen. Niet omdat ze dat willen, maar omdat de administratieve lasten en de frustratie te hoog worden. Dit is geen theorie, het gebeurt. Er lijkt steeds een nieuwe hoepel te verschijnen waar de mond- zorgprofessional doorheen moet springen. Wie is de dupe van dit onoverzichtelijke, in sommige ogen oneigenlijke, machtigingsbe- leid? De jeugd. Preventie is de sleutel tot een gezonde mond, maar door de bureaucratische rompslomp worden drempels opgeworpen waar ze niet horen. Ouders kunnen bovendien met rekeningen blijven zitten als behandelin- gen niet worden vergoed. Voor veel gezinnen met een niet al te groot inkomen betekent dit simpelweg dat ze de tandarts en mondhygië- nist gaan mijden. De eerste berichten over het afzeggen van afspraken zijn er al. Het resul- taat? Een verslechtering van de mondgezond- heid bij kwetsbare groepen. En dat is nou pre- cies wat we willen voorkomen. Het probleem beperkt zich niet tot onnodige administratieve lasten. Zorgverzekeraars stel- len eigen regels en voorwaarden, waardoor elke verzekeraar andere eisen hanteert. Dit leidt tot eindeloze discussies, miscommunica-
dat zorgverzeke- raars stoppen met
het belemmeren van goede mondzorg en de expertise van professionals serieus nemen”
tie en frustratie. In sommige gevallen bemoei- en verzekeraars zich zelfs met de inhoud van de behandeling. Alsof een medewerker aan de telefoon met een checklist beter kan bepalen wat een patiënt nodig heeft dan de behande- lend tandarts zelf. Natuurlijk niet! Een zorg- verzekeraar is geen zorgverlener!
Bovendien zijn verzekeraars vaak slecht be- reikbaar voor vragen, terwijl ze wél verwach- ten dat zorgverleners zich door hun wirwar van regels worstelen. De macht ligt volledig bij de verzekeraars, terwijl mondzorgprofessio- nals de verantwoordelijkheid dragen om de juiste zorg te leveren. Dit is geen samenwer- king, dit is wantrouwen vermomd als beleid. Opvallend is dat mondzorgverleners een van de weinige zorgprofessionals zijn die zo ser- vicegericht zijn dat ze alle machtigingsromp- slomp voor hun patiënten overnemen. In an- dere zorgdisciplines moeten patiënten dit vaak zelf regelen. Dit wringt extra, want de zorgverzekeraar heeft door middel van een polis een overeenkomst met de patiënt en niet met de zorgverlener. Toch worden juist die met een berg extra administratieve lasten op- gezadeld, terwijl zij enkel proberen hun pati- enten zo goed mogelijk te helpen.
En de KNMT? Die doet wat ze kan: signalen verzamelen, problemen aankaarten en overleg voeren met zorgverzekeraars en de officiële instanties. Er wordt gekeken of verzekeraars zich aan wet- en regel- geving houden en waar nodig wordt mel- ding gemaakt bij de NZa. Dit heeft al geleid tot aanpassingen bij een zorgverzekeraar.
Een stap in de goede richting, maar nog lang niet genoeg. Ook mondzorgverleners willen een toeganke- lijke mondzorg voor iedereen. Willen liever voorkomen dan genezen en up-to-date mondzorg verlenen. Laat ons doen waar we goed in zijn: zorg verlenen. Niet eindeloos for- mulieren invullen, er niet over discussiëren of een behandeling wel of niet ‘doelmatig of zin- nig’ is op basis van achterhaalde informatie, niet te maken krijgen met boze ouders om re- keningen, et cetera. De balans is zoek en als we niet oppassen, gaat dat ten koste van de patiënt. Voor alle duidelijkheid: de KNMT is niet tegen het principe van machtigingen. Maar dan moet het wel gaan om de echte uit- bijters, want die hebben iets uit te leggen. Het is tijd dat zorgverzekeraars stoppen met het belemmeren van goede mondzorg en de ex- pertise van professionals serieus nemen. Want laten we eerlijk zijn: niemand is erbij ge- baat als preventieve zorg wordt ontmoedigd en de jeugd de prijs betaalt. Z
Alle toestemmings- vereisten voor 2025 vindt je hier
FEBRUARI 2025 NT DENTZ 5
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
