Sam Drukker, Vier vrouwen, 2025, collectie kunstenaar.


– puur door te kijken. “Op dat moment wist ik: dit wil ik navertellen. Niet met woorden maar met beelden.” Of beter gezegd: met toon, ritme, kleur, vorm en textuur – de elementen die beeld- taal vormen. Daarmee maakt hij zijn kunst, die hij ‘het dienen van de werkelijkheid’ noemt. Musjes schildert Drukker allang niet meer.


Hij heeft zich een periode toegelegd op tuinen en parken, naar voorbeeld van de postimpres- sionist Pierre Bonnard, maar hij keerde iedere keer weer terug bij het menselijk lichaam. “Ik heb er nooit zo bij stil gestaan, maar het zou iets te maken kunnen hebben met mijn vader, die internist was”, zegt Drukker. Wat zeker ook zal hebben meegespeeld: de lessen van Matthijs Röling, die algemeen gezien wordt als een van de belangrijkste figuratieve Nederlandse schilders van de 20e eeuw en een groot aantal naakten op zijn naam heeft. Ook Drukker schildert zijn modellen liefst


naakt. Kleding zit maar in de weg en leidt af. Een pak of jurk zegt vooral iets over het beeld dat iemand van zichzelf wil uitdragen, wie hij of zij wil zijn. Ontdaan van die rekwisieten met hun maatschappelijk bepaalde codes komt er iets anders tevoorschijn: wie iemand echt is. Of zoals de kunstenaar het zegt: “Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop mensen hun huid dragen.” Zowel de huid als de manier van dragen


verandert met het ouder worden, het onderwerp van Drukkers tentoonstelling in Kasteel Ruurlo, onderdeel van Museum MORE. “Aan een ouder lichaam valt visueel meer te beleven”, constateert Drukker, die een hele stoet lichamen in verval heeft vastgelegd op doek. Het vel zit niet meer


Sam Drukker, Oude man, 2014, collectie kunstenaar.


zo strak om de spieren, die niet meer de kracht hebben van vroeger. Littekens documenteren operaties, ongelukken en de gevolgen van on- handigheid. Een houding verraadt een carrière achter een bureau of juist in de bouw. Maar naarmate de leeftijd stijgt, krimpt


ook de schroom om dat alles te tonen. Goed voorbeeld is de galeriehouder uit Zeeland die Drukker vereeuwigde in het werk Antonia. “Ze was tachtig en hield ermee op. Voor haar laatste tentoonstelling vroeg ze twaalf kunstenaars om haar portret te schilderen. Aan haar hoofd en kapsel zie je haar adellijke afkomst. Ze straalt een en al trots en status uit terwijl dat lichaam duidelijk getekend is door de jaren. Haar borsten hangen over haar armen. Dat vind ik zo mooi.”


‘Ik durf nu wel volmondig te zeggen dat mijn werk een psychologische component heeft’


Drukker weet dat het klinkt als een paradox maar “via de buitenkant van het lichaam wil ik laten zien wat er binnenin zit. Vroeger had ik nog moeite met woorden als ‘ziel’ of ‘geest’ maar ik durf nu wel volmondig te zeggen dat mijn werk een psychologische component heeft.” >


aena • september 2026 59


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84