Het moeilijkste moment kwam … “toen onze tweede dochter op 22 september 1999 aan een hersen- tumor overleed. Ze was twee jaar en twee maanden oud. ‘Jou kan ik niet meer redden’, zei ik vlak voor haar dood tegen haar. ‘Maar ik beloof je dat ik me de rest van mijn leven voor anderen zal inzetten.’ Die belofte heeft me er op moeilijke momenten – ik vind de zorg er de afgelopen decennia niet leuker op geworden – keer op keer doorheen gesleept. ‘Ga vooral wat anders doen’, drukte ik onze oudste dochter Marjolein en later geboren zoon Sjoerd in hun tienerjaren op het hart. Maar inmiddels is zij aios ouderengeneeskunde en hij net als ik verpleegkundige. Het bloed kruipt kennelijk toch waar het niet gaan kan.”


Ik moest noodgedwongen switchen omdat … “ik vier jaar geleden de diagnose myastenia gravis kreeg. Dat is een zeldzame auto-im- muunziekte, waarbij de zenuwen en spieren niet goed meer met elkaar communiceren, met spierzwakte tot gevolg. Van de ene op de andere dag kon ik niet meer op de SEH werken. Natuurlijk was dat heftig, maar toch kon ik de knop vrij snel omzetten. Weet je, op de spoed ben ik zo vaak geconfronteerd met onverwachte ellende. En ook privé heb ik genoeg meegemaakt. Als ik daar één ding van heb geleerd, is het om te relativeren. ‘Met deze ziekte kun je honderd worden’, zei de neuroloog. Dan heb ik mazzel, dacht ik.”


Nu werk ik bij … “een uitvaartonderneming. Daar ben ik verantwoordelijk voor de verzorging en het vervoer van overledenen. ‘Kom een dag meelopen’, opperde de partner van een oud-collega die er al werkte. Ik vond het fijn om uitgebreid de tijd te kunnen nemen voor mensen. Het vak is veelzijdig en creatief – ik probeer zoveel mogelijk wensen van de familie te vervullen. En net als op de spoed is geen dag hetzelfde. Het indrukwekkendste wat ik tot nu toe heb meegemaakt? Dat was toen ik onlangs een man ophaalde die door zelfdoding was overleden. Ruim 100 kg zwaar moesten we hem in een bodypod – een soort glijmatras – via een vlisotrap van de zolder naar beneden brengen. Na al die jaren op de SEH weer een heel nieuwe ervaring.”


Waar ik het meest trots op ben is … “mijn gezin. Veel stellen die zoiets traumatisch meemaken als het verlies van een kind, raken elkaar kwijt. Ons heeft het als koppel juist sterker gemaakt. Verder ben ik ongelofelijk trots op mijn kinderen die, ondanks alle bezuinigingen en de steeds kortere lontjes van patiënten, toch hebben besloten hun leven aan de zorg wijden. De enige wens die ik nog heb is dat ik mijn dochter en zoon van 30 en 25 financieel kan helpen om in de toekomst een eigen stekje te vinden. Dat verdienen ze zo.”


CV


1990-1993 opleiding A-verpleegkundige 1993-2021 SEH-verpleegkundige 2006-2019 vrijwillige hoofdbrandweerwacht 2021-2023 verpleegkundige functieafdeling 2023-2025 verpleegkundige herstel en revalidatie 2023-2025 verpleegkundige somatiek 2026-heden verzorging en vervoer uitvaartonderneming


aena • september 2026 29


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84