DE SPIEGEL
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Fenna Riethof.
Tekst: Fenna Riethof Fotografie: Ester Gebuis
Rottighedenreservoir
Dat derde jaar was ons beste tot dusver. Minder ruzie. Inmiddels wist ik welke onderwerpen ik beter kon vermijden. Het asielbeleid, bijvoorbeeld, en de relatie zelf. Ik accepteerde eindelijk dat ik mijn vriend niet zou verande- ren – hij bepaalde echt zélf wel na hoeveel wijntjes hij achter het stuur ging zitten. En steeds vaker lukte het me om wijselijk te zwijgen. Hij zou mijn mening toch als onzin afdoen. En kwam er toch ruzie, dan was de
hersteltijd korter. Mijn verdriet sijpelde weg naar een speciaal geopend rottighedenreservoir ergens in mijn onderbuik. Beter dan ooit, wilde ik dus
had ik alvast Sjögren. Het idee dat de ziek- te zich steeds meer zou openbaren, was beangstigend. Ik verdiende mijn geld met schrijven. Zou dat met pijnlijke spieren en gewrichten nog kunnen? Had ik kostbare tijd verspild door drie jaar lang weinig aan mijn debuutro- man te werken? Het was geen Sjögren. De kwaal- tjes waren maar kwaaltjes. Ik man-
keerde helemaal niks. Thuis zei ik: ‘Ik ga mijn boek afma-
bijna zeggen toen mijn huisarts vroeg: ‘Gaat thuis alles wel goed?’ Ze had me in enkele maanden tijd vaker gezien dan alle voorgaande jaren bij elkaar. Ik had veel kleine klachten. De meest recente waren taai speeksel, droge ogen en ver- moeidheid. Symptomen van het syndroom van Sjögren, merkte ze op. Een chronische auto-immuun- ziekte, en precies het soort reuma waar mijn zus aan lijdt. Na een urinetest kreeg ik een verwijsbrief voor vervolgonder- zoek. Trouw ging mijn vriend mee naar het bloedprikken en een
extra onderzoek. Als het om fysieke pijn ging, kon ik op zijn steun rekenen. Die begréép hij. Die kende hij. Drie weken duurde het voor de uitslag kwam. Die drie weken
Ik verdiende mijn geld met schrijven. Zou dat met pijnlijke
ken.’ Dat moest, voordat me op een dag wél een portie ongeluk ten deel zou vallen. Mijn vriend scham- perde alleen wat: hij had me dat vaker horen zeggen. Hem ontging de urgentie die erbij was geko- men. Kort daarna stelde de huisarts
spieren en gewrichten nog kunnen?
me die ene vraag – ik was voor iets anders gekomen. Vriende- lijk en indringend keek ze me aan. Ik opende mijn mond, sloot hem weer. En ineens voelde ik het rottighedenreservoir zitten, hinderlijk en ongemakkelijk, als
een tampon die niet diep genoeg zit. Even later liep ik met een lijstje namen van psychologen terug naar huis. Nog drie maanden verzamelde ik moed – toen maakte ik
het uit. Met de relatie verdwenen de kwaaltjes. Inmiddels ligt mijn debuutroman in de winkels. Ik zou hem natuurlijk mijn huisarts cadeau moeten doen. Zij stelde op het juiste moment de juiste vraag. En had daarbij precies de juiste blik.
FENNA RIETHOF (1992) IS SCHRIJVER EN FREELANCE JOURNALIST. HAAR DEBUUTROMAN SCHERP ONSCHERP, EEN TRAGIKOMISCH VERHAAL OVER EEN ROADTRIP, COMPLOTTEN EN ONGEZONDE RELATIES, VERSCHEEN IN FEBRUARI BIJ UITGEVERIJ AMBO|ANTHOS.
aena • september 2026 41
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
