search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Ooggetuige


45


Nieuw-Guineaveteraan Wim Verhoeven


‘ De Papoea’s betalen nog steeds de rekening’


‘In maart 1962 werd mij n bataljon aangewezen om op uitzending te gaan naar Nederlands Nieuw-Guinea. Dat was een complete verrassing. We waren er niet op voorbereid en ik vond het ook niet leuk. Op dat moment diende ik bij na een jaar bij 17 Pantserinfanteriebataljon Chassé in Oirschot. Op 1 december 1960 was ik voor mij n dienstplicht opgekomen aan de Tapij nkazerne in Maastricht. Na de opleiding aan de School voor Reserve Officieren der Infanterie (SROI) in Ermelo werd ik als 22-jarige vaandrig ingedeeld als pelotonscom- mandant van het 2e peloton van de C-compagnie.


I


Ik was niet enthousiast over deze uitzending, maar vond dat ik me er als pelotonscommandant er niet aan mocht onttrekken. Dan zet je de knop om en maak je er het beste van. In mij n peloton zaten verschillende jongens die al vader waren. Zelf had ik net verkering. Ik vond het thuisfront ook belangrij k en dat was over het algemeen niet blij met de uitzending. Uiteindelij k hebben we tegen elkaar gezegd “jongens, we gaan ervoor, we helpen elkaar en maken er het beste van”. Met die instelling werden we echt een team.


Op 19 april 1962 vertrokken we met de ss Zuiderkruis naar Nieuw-Guinea. Dat was een particulier schip, want de Nederlandse krij gsmacht had op dat moment geen schepen voor troepenvervoer. We vertrokken zonder al te veel voorbereiding. We wisten niet waar we ondergebracht zouden worden. Tropenkleding kregen we niet mee. We moesten het doen met ons


eigen kloffie. Op het schip kregen we wapenlessen, we leerden een beetje Maleis en we deden veel aan sport. Op 2 mei passeerden we het 84 kilometer lange Panamakanaal. Dat er extra troepen naar Nieuw-Guinea gingen lag internationaal gevoelig, ons transport was quasigeheim. Wereldwij d was er geen begrip voor de acties van Nederland. Daarom mochten we niet door het Suezkanaal. We moesten voorkomen dat er vanaf de wal foto’s van ons in uniform werden gemaakt. Wij allemaal in


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76