Column


15


Barry Hofstede


over rangen & standen


mens toont zich in hoe hij zijn


‘De ware behandelt’


onderge- schikte


T


ij dens mij n uitzending had rang een heel andere betekenis dan op de kazerne in Nederland. Volgens mij had dat te maken


met de omstandigheden, met een gevoel dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Op de kazerne in Assen heerste een negen-tot-vij fmentaliteit en was het ieder voor zich, in Bosnië stond het kader samen met de manschappen te bikkelen op de meest onmogelij ke tij den. Het was samen lij den en samen lachen, wat zorgde voor een dynamiek die de rang oversteeg en waardoor het samenwerken eigenlij k vanzelf ging. We waren niet gelij k en hadden compleet andere verant- woordelij kheden, maar we waren wel gelij kwaardig. Dat is lang geleden en ik verlang er nog regelmatig naar terug. Al waren er natuurlij k ook andere ervaringen. Zo werd ik eens uitgekafferd door een officier die als uitstapje ook een keer mee op transport mocht. De man wist zich buiten de poort, weg van de relatieve veiligheid van het kamp, geen raad. We hadden net onze lading gelost en ik liep vrolij k fluitend aan hem voorbij . Hij ging helemaal over de rooie toen hij mij zo zag lopen, in T-shirt en zonder baret, en ik hem niet correct groette. De oorlog in Bosnië stond niet heel erg hoog op het prioriteitenlij stje van de internationale gemeenschap. Er viel ten slotte niets te halen. Pas na heel veel dood en verderf, met als absoluut


dieptepunt de val van Srebrenica, waren de wereldmachten bereid hun spierballen te tonen. Sindsdien zie ik met pij n in mij n hart aan hoe de VN langzaamaan steeds meer verwordt tot een papieren tij ger met idealen die nogal eens blij ven hangen in holle retoriek. We kunnen nog zo hameren op mensenrechten, feit is dat sommige mensenlevens meer waard zij n dan andere. In 1995 vertrok ik naar Australië en in Sydney vond ik werk bij een auto- wasserij . Die werd gerund door twee Libanese broers, ooit zelf gekomen naar Australië als arbeidsmigrant en inmiddels opgeklommen op de sociale ladder. Ik zag en hoorde hoe ze een Aziatische man dwongen om op zij n enige vrij e dag die maand toch te komen werken, omdat ze anders wel iemand anders konden vinden voor zij n baan. De man zwichtte, hij had tenslotte een gezin te onderhouden. Hiërarchieën, rangen en standen, ze horen bij het leven en zij n ook niet per se slecht. Maar door de jaren heen is mij wel duidelij k geworden: de ware mens toont zich in hoe hij zij n onder- geschikte behandelt.


Barry Hofstede was dienstplichtig soldaat in Bosnië (1992–1993). Als vrachtwagenchauffeur reed hij door Bosnië om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien. Barry heeft veel over zij n ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrij ver.


checkpoint


Peter Bak


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76