search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column


13


Barry Hofstede


OVER ZORG H


dacht ik dat ik er alleen voor stond


‘In die tijd ’


Het begon met een dagboek dat ik zelf had gemaakt. Ik werkte in de nachtdienst bij een drukkerij in Sydney, Australië. Overdag zat ik in een stoel bij het raam en wachtte tot ik naar mijn werk kon of dat de wereld verging. Dat was mij om het even. Het bestaan dat ik leidde had met leven niks te maken. Ik was Nederland ontvlucht met het idee dat alles dan anders zou worden, maar had er niet bij stilgestaan dat ik mezelf meenam. Ik kocht in Sydney een boek getiteld Get in the Van. De schrijver was Henry Rollins, zanger van Black Flag. Het is het dagboekverslag van zijn jaren dat hij met de band op tour was. Toen ik het uit had bedacht ik dat ik dat ook zou kunnen doen: een dagboek bijhouden. Misschien zou het helpen de chaos te bezweren en mijn pijn, teleurstelling en verdriet een soort van tastbaar te maken. Het zou vast opluchten, net zoals biechten dat doet en misschien zou ik mezelf er wel beter door gaan begrijpen. De ver- wachtingen waren hooggespannen. De volgende nachtdienst ging ik aan de slag. Ik nam karton voor de kaft en koos het papier uit. Papier en kaft sneed ik op maat. Daarna boorde ik


er gaten in en bond ik het samen. En zie daar, mijn dagboek was klaar. De volgende dag begon ik. ’s Avonds scheurde ik de bladzijden eruit en gooide ze weg. Beginnen met schrijven was als leren praten. Ik moest op zoek naar woorden om mijn belevingswereld te benoemen en de dingen een naam te geven. Schrijven was een stuntelig begin om een einde te maken aan het weglopen voor mezelf. Het ging met vallen en opstaan en het was ook niet de oplossing voor mijn probleem. Ik had al schrijvend nog steeds niet door dat ik zorg nodig had. Ik wist ook niet dat die er was. In die tijd dacht ik dat ik er alleen voor stond. Dat was gelukkig niet zo, want dan had ik hier nu niet gezeten. Terug in Nederland ontmoette ik stomtoevallig de juiste mensen die mij konden en wilden helpen. Maar het was aan mij om die hulp te aan- vaarden. Daarvoor moest ik eerst aan mezelf toegeven dat ik hulpeloos was. Pas toen kon ik aan mijn tweede leven beginnen. Ik wens iedereen een gezond en voor- spoedig 2020.


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76