search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Interview


11


Jaaike Brandsma verloor een been


‘ Het heeft zo moeten zijn’


Het is 10 juli 2007 als Jaaike Brandsma met haar peloton van het 42 Pantserinfanteriebataljon op patrouille gaat naar Deh Rahwod. Omdat ze vroeg willen vertrekken, gaat de wekker om half vijf af. Het is een sociale patrouille en ze heeft eerder gemerkt dat de lokale bevolking het prettig vindt dat er een vrouw tussen de militairen zit. ‘Ik was aangeklikt als pelotonsgewondenver- zorger’, vertelt Brandsma. ‘Daardoor kon ik behandelingen uitvoeren bij vrouwen en kinderen en de vrouwen fouilleren als dat nodig was.’


H


Het doel van de patrouille is om het lokale radiostation te bezoeken, maar daar aangekomen blijkt er niemand te zijn. Het plan is om vervolgens naar een arts in de stad te gaan, die een louche handel heeft in medicijnen. Ze zetten het voertuig op een hoge plek met overzicht en lopen met een gedeelte van het peloton naar de bazaar, waar de arts zou zijn. Een plek die Brandsma graag nog eens wilde bekijken, dus eenmaal aangekomen maakt ze verschillende foto’s. Achteraf blijkt ze ook de aan- slagpleger op de foto gezet te hebben, een jongen van ongeveer 16 jaar. Het is druk in de bazaar en het peloton verspreidt zich. Brandsma loopt met de commandant, luitenant Tom Krist, naar de praktijk van de arts. Het is dan ongeveer tien uur ’s ochtends. De arts is niet aanwezig. Op het moment dat Krist de radio oppakt om nieuwe instructies te krijgen, blaast iemand zichzelf op, slechts anderhalve meter bij hem en Brandsma vandaan. Ze ziet dat er een groot gat in haar been zit en dat ze veel bloed verliest door een slagaderlijke bloeding. ‘Daardoor ging ik bijna out’, zegt Brandsma. ‘Ik vroeg mijn collega’s om mij te slaan, want ik wilde per se voorkomen dat ik bewusteloos zou raken. Ik was zo bang om dood te gaan.’ Zo goed en zo kwaad als het kan schuifelt ze naar haar verzorgingstas, legt een knevel


aan en geeft anderen instructies om een drukpunt aan te leggen, om de slagaderlijke bloeding te stoppen. ‘Op zo’n moment kies je voor jezelf. Later heb ik nog weleens gedacht of ik hier goed aan had gedaan. Had ik niet Toms leven kunnen redden?’ Daarna kruipt ze naar een collega die ook gewond is en op dat moment niets meer ziet. Ze pakken elkaars hand en spreken af elkaar om de beurt te knijpen. ‘Als ik niet meer zou knijpen, dan moest hij mij reanimeren. We hadden afgesproken om niet dood te gaan daar.’


‘ Als ik niet meer zou knijpen, dan moest hij mij reanimeren’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76