search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
12


Ooggetuige


OVER Jaaike Brandsma


Jaaike Brandsma (32) werkte van 2005 tot en met 2013 als militair bij de Koninklijke Landmacht. Sinds 2014 werkt ze erals managementassistent. Brandsma is de medeoprichter van de vereniging De Gewonde Soldaat en de familiekamer in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht. Ze nam drie keer deel aan de Invictus Games en won twee keer goud bij het kogelstoten en een bronzen medaille bij het zitvolleybal. In 2020 is Brandsma wederom van de partij met het Nederlandse zitvolleybalteam. Ook deed ze mee met de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro.


Op 17 oktober 2019 kreeg Brandsma uit handen van minister Ank Bijleveld-Schouten een onderscheiding voor haar inzet voor gewonde veteranen. Ze werd benoemd tot Offi cier in de Orde van Oranje-Nassau. Brandsma heeft twee kinderen en haar partner werkt ook bij de Koninklijke Landmacht.


In totaal raken er acht Nederlanders gewond en na twee dagen overlijdt luitenant Tom Krist. Daarnaast zijn er 23 lokale mensen gewond en negentien overleden. Omdat het peloton van Brandsma ook stand-by staat als Quick Reaction Force, is er niemand die direct kan komen helpen. Bovendien doet de radio het ook niet meer. Het is uiteindelijk de tolk van het peloton die ergens een pick-up vandaan haalt en de gewonden achterin legt. In Tarin Kowt vindt de eerste wondbehandeling plaats, waarna Brandsma in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht terechtkomt en de artsen haar been amputeren. ‘Ik was blij dat ze dit al snel hadden gedaan, want ik moest en zou per se terug naar mijn mannen in Afghanistan. Die dagen heb ik flink geknokt tegen het systeem. Ik heb gescholden, gespuugd, geschreeuwd, was heel opstandig.’


Een nieuwe missie Pas als Brandsma in het revalida- tiecentrum is, realiseert ze zich dat ze niet verder kan als militair en komt er enige rust. Wel besluit ze haar ervaringen te gebruiken om andere gewonden te helpen. ‘Ik was in Afghanistan een van de eerste Nederlandse gewonden. Daarna zijn er nog veel meer gekomen. Toen Marc van der Kuilen zijn benen verloor, ben ik naar hem toegegaan en heb hem verteld wat hij kon verwachten, hem tips gegeven en gezegd dat hij ook zonder benen nog heel veel zou kunnen.’ Er ontstaat een innige vriendschap. Van der Kuilen zit nu samen met Brandsma in het bestuur van de vereniging De Gewonde Soldaat, die ze met een aantal jongens heeft opgezet. Samen bezoeken ze gewonden, verzamelen kennis en zetten zich in voor erkenning en waardering voor deze doelgroep. De vereniging groeit in korte tijd uit


tot een thuisbasis voor gewonden en hun familie, initieert de deelname van Nederland aan de Invictus Games en regelt de fondsen voor een familiekamer in het Centraal Medisch Hospitaal. Op het eerste gezicht lijkt het alsof Brandsma al heel snel de aanslag en de gevolgen daarvan een plek kan geven en hier zelfs een heel positieve draai aan weet te geven. Toch krijgt ze twee keer te maken met een burn-out. ‘Ik ging met mijn leven door alsof ik nog twee benen had en vergat wat zoiets nog meer met je lichaam doet. Bovendien was ik erg prestatie- gericht. Bij de Invictus Games in Orlando was ik net vijf maanden daarvoor bevallen, had te weinig kunnen trainen, maar verwachtte toch van mijzelf om weer goud bij het kogelstoten te winnen. Toen ik vierde werd, was ik alleen maar boos op mijzelf. Ik heb moeten leren om te accepteren dat ik niet alles meer kan,


‘ Ik ging met mijn leven door alsof ik nog twee benen had’


en moeten leren om van zo’n sport- wedstrijd te genieten. In 2020 neem ik weer met het zitvolleybalteam deel aan de Invictus Games. Mijn doel hiervoor is om mijn teamgenoten te laten genieten en te helpen. Mooi dat het in Nederland is. Nu kunnen mijn vier broers ook komen kijken. Een aantal van hen heeft het soms nog moeilijk met mijn verwonding.’ Hoewel Brandsma niet echt gelovig is, heeft ze wel het idee dat alles wat ze heeft meegemaakt zo heeft moeten zijn. Brandsma: ‘Sinds die aanslag krijg ik zoveel mooie kansen. Later kreeg ik foto’s van voor de aanslag onder ogen. Daarop stond ik opvallend vaak op één been te balanceren. Ook waren na de aanslag alle bedeltjes van mijn ketting verdwenen, op het kruisje na.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76