28 amsterdam
ZATERDAG9OKTOBER2010
Hij is 25 jaar aan de drank,isvijftienjaar dakloos en heefteen strafblad van dertigkantjes.Nuchter is Rinuseen toffe gast,maar heteerstebiertje leidt onvermijdelijk tottotaledronkenschap. Een verslaafdeveelplegermet wie de samenlevinggeen raad weet.
tekst ALBERTDELANGE illustratie TAMMOSCHURENGA
enbankje inhetWetering- plantsoeniszeker tien jaar zijnvastewoon- en verblijfplaats
geweest. Daar zat hijmet zoge-
gende junks en alcoholisten, die, zegt hij,overalmalingaan hebben. “Ik pakhet welserieus aan, dusik zit hier eigenlijk verkeerd.’’ Hetiszijn tweede ISD-maatregel
naamde vriendendie zicheen voor eendoodzopen. De jaren zijn in een diepe roes voorbij gegaan. Als hij ’s morgens ergens in de bosjes wak- kerwerd, washij nogdronken, waarna weer een dagvolgdemet drie, vier flessen port en een paar biertjes.Misschien meer, hij wasin vele opzichten de telkwijt. Hetstaathemzelfnietmeerscherp
(InstellingStelselmatigeDaders), die rechters opleggen als ze niet meer over de bergprocessen- verbaal heenkunnen kijken. Geen ongewone dagvoor Rinus:’smor- gens eenbekeuring voor slapen langs de openbareweg,’smiddags een voor wildplassenen’savonds eenvoor openbaredronkenschap.
De ISD is er terbescherming vande samenlevingenvoor het beheers- baar maken vanverslavingdie leidt totcriminaliteit,maar voor dat laat- stebiedteen leefstijltraining be- perktsoelaas.“Ik zit hier eigenlijk alleenmaar vast,” zegt Rinus. Maar dat de halfopenfase voor
Rinusgaat slapen metvierpro E
Eén biertjeenhij gaat voor de bijl. Hij zat hier ook al tussendecem-
ber 2005 en januari 2008,maar de ‘specialeaandacht voor de versla- vingsproblematiek vandeheer B.’ (tussenrapportISD), leiddetot niets. Hij werd na vrijlatingindaklozen-
hem geen optieis, weet hijook wel; buitendepoortneemt het dorstige duiveltjeopzijn schouder direct de leiding. “Nugaat het welgoed,ik hebgeen trek, maar zodraikbuiten staisallesweer anders.”
voor ogen, maar ontelbare keren kruistedepolitie zijn pad.Voor win- keldiefstal, wildplassen, openbare dronkenschap, knokpartijen, ver- zet bijaanhouding, beledigingen bedreigingginghij celinencel uit. Hijiswat justitie noemt een‘stelsel- matige dader’; relatief onbeduiden- de vergrijpen waarvoor je niet ie- mand vanstraat kunt halen, maar danwelineen oneindige reeks. Nuhebbenzehemmaarweer eens
Lamopendehij de kist om haar in zijn armente nemen
vastgezet.Indegevangenisaan de Tafelbergweg schuift Rinus,wegge- roepen uit de leefstijltraining, aan in eenspreekkamer.Hij is 39,oogt iets ouder,maar de verlopen, stin- kende zwerver die hij buiten is,is hier na maandendroogstand een doodgewone kerelgeworden, ge- knipt en gewassen. Goedlachs en praatgraag, ietsje onsamenhangend door al die fles- sen Zombie (25 jaar alcoholist), maarmet eenhelderekijk opzijn si- tuatie (vijftienjaar dakloos). Hij zit, in het plaatselijkejargon, op het hoogste niveauquamotivatieenab- stinentie –dat wijst dagelijkse uri- necontrole uit –engaat over twee wekennaar eengeslotenbehande- lingbij de Jellinek. Hier is hijomringd doorveelple-
opvang De Vestegeplaatst,waar hij zichvrijwelonmiddellijk weer aan- sloot bijdeleefstijl vanzijn mede- bewoners. Weer washij wekenach- tereen dronken, als hij niet teront- nuchteringwas ingesloten.
‘Genetisch verankerdekwetsbaarheden’
De Utrechtsepsychiater en verslavings- deskundigeprof.J.Neeleman heeftRi- nusuitgebreid onderzocht en vastge- steld dat bij hemgenetische en fami- liaire belasting eenrol speelt. De vraagofRinuspsychisch niet–of niet voldoende –instaat is op eigen krachtzijn alcoholgebruik tijdig te stop- penenzodanig te doseren dat hij niet totaal dronkenwordt, beantwoordt Neelemansmet ja. De psychiater houdt Rinus in zijn rapportage‘ten dele’verantwoordelijk
voor het nuttigen vanhet eerste glas, maar meent datnadien geen sprake meerisvan ‘wilsbesluiten’, aangezien het‘deels blijvende, genetisch veran- kerde kwetsbaarhedenbetreft’. Over de ISD-maatregel is hij zeer kri- tisch: “Als ISD-gestelden bijdeuit- stroomop straat of bij instellingen als De Veste belanden, zal welketherapie ookbinnen de ISD relatiefirrelevant zijn,want bijblijvende dakloosheid of maatschappelijkemarginalisatie zal therapie slecht beklijven.’’
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124 |
Page 125 |
Page 126 |
Page 127 |
Page 128 |
Page 129 |
Page 130 |
Page 131 |
Page 132 |
Page 133 |
Page 134 |
Page 135 |
Page 136