ZATERDAG9OKTOBER 2010
amsterdam 23
herdenkingsruimteingericht voor leerlingen Jesse, Taaliyah en Janice en Janicesmoeder Astrid.Hier kan iedereen op eigen wijzezijn of haar verdrietverwerken.
FOTO KLAASFOPMA
oefenenEen energiekensociaal wijsneusje V
Een jongetjedat ook eenmeisje wildezijn. In de Jordaan liephij soms in eenjurkje over de gracht, op zijn polkadotsschoenen: rood met wittestippen. Niemanddie er gekvan opkeek.Ookzijn ouders niet.Die stimuleerdenhemjuist, in zijn dans enomte zijnwie hij was. Opeen foto opHyvesmaakt hij
er zelf eengrapje van.Boveneen ouderwetse Jordaanfauteuil ste- kenzijn balletbenen uit.Zijn voe- tenzijn gestoken inpumpsmet naaldhakken. Zijn favoriete schoenen. Jessekwamuit eenechtAm-
sterdams,Jordanees,gezin.Zijn vaderwastaxichauffeur.Zelf droomdehijvan eencarrièreop het toneel. Thuis deelde hij met zijn zusje, dat ook op de acade- mie danst,een kamer met een spiegel, verkleed- enmake-up- spulletjes. Somswashij eenbeetjelui, wil-
de hijniet uit zijn bed komen. Maar als zijn oudersriepen:‘We
gaan naar ballet’, spronghij di- rect op. Opde laatste eindejaarspresen-
tatie in deMeervaart danstehij nogmee in hetnummerCandy girl.Met de hele klas:demeisjes warenCandygirls,dejongens Candymen.“Opdeacademiewas hij gewoon eenjongen.Geen bal- letpakje met wittemaillot,maar eenjongensoutfit.Zijn haar in een staart.” Ooitwerd hij als zesjarige ge-
vraagd voor eenmodeshow.“Ze zochten alleenstoerejongens en wilden Jessewelhebben, maar dan moest zijn lange haar eraf. Dat hebbenwegoed besproken met zijnmoeder.” Maar Jesse hieldvoet bij stuk.Dat haar ging er niet af. Vandaagwordt Jesse gecre-
meerd.Opdeverjaardag van Taaliyah.
Taaliyah(9-10-2001)
andaagzou Taaliyahnegen jaar geworden zijn. Een ster wilde zeworden.Endusbe-
sloot de familie haardonderdag ook eensterrenbegrafenis te ge- ven.Metwittelimo’s die langs de academie reden,waar ze zo graag danste. Honderdenmensen brachten
haar de laatste eer,gekleed in wit en turkoois.Want blauwwas Taaliyahs lievelingskleur. Netals Jesse belanddezeals kleuter bijLuciaMarthas.Aan de hand vanhaar oma, eenbrilletje op en vleugeltjesomhaar schou- ders.Omdat ze zo vanvlinders hield. Bruisend, energiek en met een ei-
genmening die ze graagaan ieder- eenverkondigde.Ookaanmensen die er nietomvroegen.Nee, Taali- yahnamnooit eenblad voor de mond. “Een leuk wijsneusje.” Zewasvrij en expressief. Uitbun- digenopen.Opfeestjes kondener
zo veel hebben.Datlag niet in haar aard.Opde academiewas freestylenmeer ‘haarding’.Omde beurt in eenkringvrij dansen.En ook dan konzezouit haar dak gaan, dat ze de tijdvergat. “Datje moest zeggen: ‘Nuishet tijd voor eenanderkind.” Ze wist ‘van het toneeltespat-
ten’, met eengroot charisma. Taaliyahwildezingenéndan-
sen. Zewaseen grotefan vanGlennis
Grace, diedonderdagophaar be- grafenis enkelevan haar lieve- lingsliedjes zong. TaaliyahenJanicewaren dik be-
nooit te veelmensen zijn.Danwil- de ze ook altijdoptreden.“Met een heelgoed begin maar geen einde. Zewaszoenthousiast dat ze bleef doorgaan,” zegt Chris vander Loop. Taaliyahwas heelsociaal en wist
snel contact temaken met mensen, ook op straat.Zegroetteiedereen. Vanklassiek balletmoest ze niet
vriend. Zewarengek op elkaaren dansten al, vanaf het begin, sa- menbij Lucia Marthas. Opde dagvan het ongelukzou-
denzesameneenslaapfeestje hebben.Naar de Eftelinggaan vondenzeprima. Maar hoe moest het dan met het feestje? Geen pro- bleem, zo stelde eenvan de juffen hen gerust: ‘Vanavondzijn jullie op tijdweer terug.”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124 |
Page 125 |
Page 126 |
Page 127 |
Page 128 |
Page 129 |
Page 130 |
Page 131 |
Page 132 |
Page 133 |
Page 134 |
Page 135 |
Page 136