22 amsterdam
ZATERDAG9OKTOBER2010
warenongetwijfeld sterrengeworden
Ook een moeder kwam om hetleven.Deacademie herdenkt Taaliyah, Jesse,JaniceenAstrid,demoeder vanJanice.
HANNELOESPENenCORRIEVERKERK R
ozenblaadjesopdezwar- tedansvloer.Zilverenen- geltjes, rozeknuffels, beertjeseneen zee aan bloemen.Ineen vande
studio’s vanDansacademie Lucia Marthas is eenherdenkingsruimte ingericht.Erbrandenkaarsen. Op een tafel staanfoto’s vande
verongeluktedansersTaaliyah(8), Jesse (7)enJanice(8), plus een foto vanAstrid (42), Janices moeder. Ruimeenweekgeledenverongeluk- tendekinderenenhunbegeleidster toen ze op de A59werden klemgere- den tussen twee vrachtwagens.Een derde meisje, Jada (8),raakte zwaargewond en is met hersenlet- sel in het ziekenhuis opgenomen. Ze maakt het naar omstandigheden goed. De slachtofferswaren onderweg
naar de Eftelingvoor opnamen van het nieuwe RTL8-programma De schatkamer. In de dansstudiokan iedereen
haar of zijn emotiesverwoorden. “Vergeet niet: billen onder je,kin op,schoudersrecht en genieten,” schrijft jufIris aan Taaliyah. Tekeningen, muziekdoosjes,een enkele roos.Iedereen verwerktzijn
verdriet op eigenwijze.Deschool zelf heeft eenenorme bos kleurrijke bloemen geschikt,waaraan vierzil- verkleurige sterren hangen. Chris vander Loop,directielid van
deacademie, verteltoverdeverwer- king. “Van een traumapsychologe kregen we een soortspoedcursus ‘Wat kunnen we de oudersenkin- derenmeegeven’.” Oudershebben vaak moeiteomhet hun kindte vertellen. “Wezeggen: ‘Maak het niet moeilijker voor eenkind dan het is.” Op de academie gingen de lessen
de afgelopen week niet door, maar stondendedeurenwelopen. “Som- mige kinderen hadden er moeite mee weer binnen te lopen. Anderen blevenevenstil staan voor eenpor- tret en hoorde je zeggen: ‘Daahaag Jesse.’Enevenlaterzagjezeuitbun- digdansen met hun leraren. Dat is hunmanier vanverwerken.” Op de academie werd ook veel ge-
praat.Engeknutseld. “Wehebben eenmobiel gemaakt voor boven het bed vanJada.” Jesse, TaaliyahenJaniceontmoet-
tenelkaaralals kleutersopdansles bij Lucia Marthas.Hetwarenkinde- rendie direct opvielen. Grotetalen-
ten. Door hun fysiekeaanleg, hun explosiviteit en hun enorme charis- ma. Ze warenongetwijfeld sterren geworden, is de overtuiging op de academie. Vander Loop:“Zeker. Dat wilden ze zelf ook. Hoezeover beroemd worden dachten?Het was eigenlijk zo vanzelfsprekend voor ze.Nadeopleidingvolgt het to- neel.” Nu zijnze, zegt ze, ‘anderesterren
geworden’.Of, zoalseen leraarhet in een vandegedenkboeken be- schreef: ‘Nueen ster in dehemel’. Op een vandecomputersvan de academie bewaartVan derLoop foto’s vandekinderenuit de voor- opleiding: Jesse en Taaliyahopde dansvloer met gestrekte armen, kijkendindespiegel.Enindekanti- nemetzijn drietjes.Danskameraad- jes.
Zondagwordt er in Carréeen be-
slotenherdenking georganiseerd voor medeleerlingen, ouders, per- soneelenaanhang. Metzangen dans. “Daar hielden ze van, duszo doen we het.” Zo wil men de ver- ongeluktejonge sterretjes ook her- inneren: de engelachtigeJesse, de bruisende Taaliyahendeingetogen Janice.
Drie leerlingen vandansacademie Lucia Marthas verongelukten vorige week op wegnaar een optreden.
Grotetalenten
DansacademieLuciaMarthas heefteen
Janice (13-2-2002)
ook eendanseresjemet een grote vastberadenheid en doorzettings- vermogen. “Enonderelkaarhad ze net zoveelpraatjes als de ande- renhoor,” zegt directielid Chris vander Loop. Bij haar zagendedocenten direct
Lenigenpienter,maar bescheiden E
en beetje teruggetrokken, in- trovertmeisje.Zokendemen Janiceopdeacademie. Maar
het fysieketalent.Indeklas van jufLolkjewerd ze direct gespot vanwegehaar lenigheid, haar aan- legvoor ritme en voor beweging. Toch bleef ze er bescheiden onder. Janicewas langenvrij groot voor
haar leeftijd.Metmooie benenen voetjes.Een prachtigeverschij- ning.
Daarnaastwaszeeen heel pien-
termeisje.“Heel voorlijk voor haar leeftijd. Janiceluisterde, sloeg de dingenop, begreepsnel.Dan had ze soms,tegen de anderen, iets van: ‘Maar snappen jullie dat dan niet?”
In tegenstellingtot Taaliyah
hieldJanicewel degelijkvan klas- siek ballet.Dat pastemeer bijhaar serene karakter.Zehieldvan de rustige pianomuziek. Janicewas enigkind.Welhad ze
eenhondje. EenYorkshireterriër met een jasjeaan, die officieel naar denaamUkkie luisterde.
Uitgesprokenlievelingsmuziek
had ze niet.“Ze vondeigenlijk al- lesmooi.” Janicesmoeder Astridwasape-
trots op haar dochtertjeenfilmde, vanaf de kant,dikwijlshaar optre- dens. Astrid, eencoördinator voor
logopedieopleidingen,waseen consciëntieuzevrouw.Altijdop tijd, preciesenvolgens de regel- tjes.Het ongelukwas niet haar schuld,weet iedereen die haar kent.Zestondkeurigtewachten achter eenvrachtwagen in de file, toen een achteropkomendetruck tegendeautobotste. “Demoeder vanTaaliyahbeseft
dat ook. Ze zei: Astridwaaktnuals eensoortopperengelovermijn dochter.” Dinsdagwordt Janicesamenmet haarmoeder begraven.
Dagennacht voor de spiegel D
Jesse(24-10-2002)
ansen wildehij.Alvanaf zijn vierde.Opde dansca- demievoelde Jesse zich
happy.Een jufherinnertzichhoe hij,met twee handjes aandebar- re,weleens dromerignaar buiten staarde.Chris vander Loop:“Niet naar de vogeltjeskijken Jesse.Nu oefenen,” zeizedan.Ensoms zei Jesse het ook tegenzichzelf: ‘Niet naar de vogeltjeskijken!” Jessewasniet uitgesproken le-
nigofsterk,wetenzijn juffen. Maar hij had talent,uitstralingen waseen keiinhet onthouden van zijndanspasjes.“Hijwaseen kind dat dagennacht voor de spiegel oefende.Honderdduizendkeer.” Elkekerst kreeghij eenballet-
rapport.Dannamhij voor zijn juf- fen zeepjesmee met de tekst: ‘Voormijn liefstejuf’.Ofchoco- laatjes. Eenzachtaardige,lieve,jongen
met langhaar die er niet vanhield zichzelf op de voorgrond te drin-
gen. Zo kende iedereenhem.Maar welmet een drive,een droomom ooit op het podiumteschitteren. “Jehoordehemnooit schreeu- wen.Opaardewashij eigenlijk al eenengeltje.” Zijn lievelingssong waseennummeruit de productie Dreamgirls. Jessewaseen bijzondere jongen.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124 |
Page 125 |
Page 126 |
Page 127 |
Page 128 |
Page 129 |
Page 130 |
Page 131 |
Page 132 |
Page 133 |
Page 134 |
Page 135 |
Page 136