COLUMN VARKENSHOUDERIJ
Halvering veestapel H
EIGENLIJK NOG NIET EENS ZO’N GEK IDEE Door Carolien Hendrikx, varkenshouder in Lottum (L.).
et is een rare tijd en de laatste weken wordt het er niet echt beter op. Door corona zijn er geen bijeenkomsten en vergaderingen meer en lange tijd durfde bijna niemand het bedrijf te bezoeken. Het gewone leven komt weer langzaam en voorzichtig op gang.
De discussie over de landbouw ging wel gewoon door tijdens corona. Ik word daar niet vrolijk van. Zo ook de toekomstvisie van de Dierenbescherming op de land- bouw in 2050, het Deltaplan Veehouderij. Ik heb dat gelezen en het lijkt allemaal mooi wat ze willen maar het is niet erg realistisch. Ik schat in dat 30% van de varkenshouders aan dat plan kan voldoen. Nu heeft de Coviva, Coalitie vitale varkenshoude- rij, een programma geschreven waarin vijf ambities worden beschreven om te komen tot een vitale en toekomstbestendige varkenshouderij. Ik vraag me af hoeveel boeren dit plan kennen, laat staan gelezen hebben. Er staan hele mooie plannen in en de ambities zijn hoog. Zo moet routinematig staarten couperen vanaf 2030 overbodig zijn. Dat klinkt mooi, maar hoe- veel procent van de bedrijven gaat dit lukken? Zo zijn er heel veel voorbeelden te noemen. Ik zou zeggen lees het plan eens door! Ook een artikel in Boerderij over de zwakke schakels in de varkenssector triggerde mij. De punten die daar benoemd worden, zijn niet voor iedereen te pareren.
De ngo’s zullen ons lastig blijven vallen en onderne- merschap wordt steeds belangrijker. Daarom moeten we zelf de regie nemen en zorgen dat de bedrijven die om een of andere reden niet mee kunnen of willen, de kans krijgen om op een goede manier te stoppen. Waarschijnlijk gaat zo’n 10 tot 15% van de varkens onder de saneringsregeling van de overheid vallen. Dat is maar een druppel op een gloeiende plaat. Eigenlijk is halvering van de veestapel, dan bedoel ik ook de koeien en de kippen, nog niet eens zo’n slecht idee. Dat biedt immers kansen: verlaging van de mestkosten, betere marktpositie en we kunnen het gebruiken om onze maatschappelijke positie te versterken. Als ik dit zo opschrijf zet mij dit wel aan het denken. Wij doen ons best om voor iedereen gezond, betaalbaar en veilig voedsel te produceren. Hoe kan het dan dat men ons toch weg wil hebben en liever huizen bouwt en gebieden terugbrengt in de oude staat, als natuurge- bied? Als we niks veranderen gaat de maatschappelijke druk alleen maar groeien. Dat kan alleen veranderen als wij ons beter gaan organiseren. Alleen als wij een sterke gemeenschappelijke visie hebben die breed on- dersteund wordt bestaat de kans dat er iets verandert. Je ziet dat de kalversector goed georganiseerd is en daar hoor je dan ook weinig over in de media. Nu is dat natuurlijk nog geen garantie voor succes. Aan geld geen gebrek, enkel aan creatieve geesten.
BOERDERIJ 105 — no. 40 (30 juni 2020)
57
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
