Lezersrubriek
41
Ik ben een trotse veteraan. Ik denk met veel weemoed terug aan mijn missies. Ik mis het gevoel van nuttig werk doen. En ik weet dat dit geldt voor veel andere veteranen. Maar het is alsof die verhalen de buitenwereld niet bereiken. Als mijn Defensieverleden ter sprake komt, lijkt men haast verbaasd dat ik geen PTSS heb of op een andere manier met mezelf in de knoop zit. Dat ik tijdens mijn uitzending de tijd van mijn leven heb gehad, lijken maar weinig burgers te begrijpen. Hoe reageren jullie op dit soort opmerkingen? Man (57), naam bij de redactie bekend
Wat zou jij doen? is een nieuwe rubriek in Checkpoint. Lezers vragen andere lezers om raad bij dilemma’s waar ze mee zitten. Deze keer over:
Trotse veteraan reacties:
Waarom heb ik dat niet? Ik vraag me dat ook vaak af. Mijn eerste missie was Libanon, mijn laatste naar Afghanistan. Als ik dan die verhalen lees denk ik wel eens: ‘Huh waarom heb ik dat niet?’ ’k Heb toch genoeg gezien, gedaan en meegemaakt in 37 jaar Defensie. Waarom de een wel en de ander niet, zelfs als we het zelfde meegemaakt hebben? Cees Beijer
Ellende wordt breed uitgemeten De media vinden het niet interessant als de dingen gaan zoals ze zouden moeten. Als er ellende is, wordt het zo breed mogelijk uitgemeten. Vergelijk het met de situatie waarin iemand vertelt over zijn beroep, dan stel je zelf ook vragen vanuit je referentiekader. Dat is voor veteranen niet anders, dus het is aan ons om het referentiekader van de maatschap- pij wat op te rekken. Michel Penninga
Trots op elkaar Vooral niet op reageren. Deel je trots met collega-veteranen die het wel begrijpen. Helaas is het onbegrijpelijk waarom de een PTSS heeft en de ander niet. Steun, erkenning en trots vind je alleen bij mensen die hetzelfde hebben ervaren. Wees allemaal trots op jezelf, je buddy en je maten! Lex Maas
Terug als een man Ik kan mij volledig vinden in dit ver- haal. Als 20 jarig jongetje werd ik als dienstplichtige naar Nieuw-Guinea gezonden. Ik heb daar van alles genoten. Het werk was interessant en de voldoende vrije tijd niet minder. Ik vond het jammer dat ik weer naar huis moest. Ik kwam als man terug. In mijn werkzame leven heb ik veel gehad aan mijn Marinetijd. J.A. van den Bos
Gemene deler Denk dat het woord: saamhorigheids- gevoel een grote gemene deler is. En gevoel is altijd waar en is van jou! Peter Killaars
Het volgende dilemma:
Corona heeft een grote impact op het dagelijks leven. Als veteraan ben ik gewend om mijn land te dienen en volgens mij is er grote behoefte aan helpende handen. Dus ik wil graag mijn handen uit de mouwen steken. Maar helaas, ik kan niet veel doen in een tijd van overheidsmaatregelen en isolatie. Ik wil graag iets doen voor anderen, maar ik kan niet optimaal helpen. Hebben jullie dat ook? En hoe gaan jullie hiermee om?
Reageer je liever online? Houd dan de Facebook- pagina van het Veteranen- instituut in de gaten en laat daar een reactie achter.
Vrouw, 32, naam bekend bij de redactie
Mail je antwoord voor 15 mei naar
checkpoint@mpg.today. Heb je zelf een dilemma en wil je weten hoe andere veteranen hierover denken? Mail dan naar Checkpoint. De redactie kan bijdragen inkorten.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
