search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Brothers in arms


21


over Deborah:


KNAP & VERZORGD AVONTUURLIJK PIETJE-PRECIES


Deborah i Oproep


Brothers in arms en kameraden voor het leven? Meld je dan aan voor deze rubriek. Mail naar checkpoint@mpg.today o.v.v. BiA.


‘ Ik zie ons nog staan op het appel’


Deborah Leveque (35)


AFGHANISTAN 2005


FUNCTIE Chauffeur, soldaat 1


Deborah: ‘Ik was te jong om al in het leger te mogen, dus deed ik het oriëntatiejaar van de Koninklijke Landmacht, waar ik Deborah ontmoette. Ik zag meteen dat ze een enorm sportbeest was. Daar had ik ontzag voor. Zij was vaak in het krachthonk te vinden, ik was meer van het hardlopen. We waren echt broekies, maar we probeerden te doen alsof we het allemaal wel konden en wisten. Ik zie ons nog staan op het appel. Ik vond het een superleuke tijd. Toen waren we heel verschillend – Deborah had haar


zaakjes altijd piekfijn op orde en ik was redelijk chaotisch. Voor mij waren de OJKL en later de AMO ook een manier om een beetje los te komen van thuis: ik kom uit een groot gezin met vijf broers en zussen en ik wilde gewoon lekker mijn eigen ding doen. Deborah en ik waren concurrenten, maar ook echte kameraden. Na het weekendverlof gingen we altijd op zondagavond met onze grote tassen op weg naar Oirschot met de trein. We werden altijd behoorlijk aangekeken, dus het was fijn om samen te zijn. Aan onze missie heb ik alleen maar goede herinneringen. Het was net of ik op de maan liep – alles was anders en nieuw: een avontuur! Het was een relatief korte missie, en daarna ben ik nog een keer naar Afghanistan uitgezonden, dit keer


zonder Deborah. We zijn elkaar uit het oog verloren toen we allebei een andere kant op gingen, maar sinds ik vijf jaar geleden weer in Wijchen ben komen wonen, zien we elkaar weer. Ik bewonder Deborah omdat ze een sterke vrouw is die altijd zegt wat ze vindt, wie er ook tegenover haar staat. Tegelijk is ze echt een familievrouw en een heel lieve moeder. En nog iets: toen ze nog bij Defensie werkte, liepen heel veel mannen achter haar aan, maar ze heeft zich nooit laten verleiden door al die aandacht. Ze heeft pas later haar eigen man uitgekozen. Geweldig.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76