40
Indiëveteranen over het onderzoek
Republikeinse leuzen in Soerabaja. In de hectische periode tussen de Japanse capitulatie en de aankomst van de eerste geallieerde troepen waren op veel plaatsen in Soerabaja dergelijke leuzen aangebracht.
Excuses koning Willem-Alexander
‘ Er wordt maar één kant van een zeer complexe werkelijkheid belicht’
hij kreeg, draagt hij nooit. ‘Het was onze opdracht om orde en vrede te brengen. Voor orde hebben we tot op grote hoogte gezorgd, maar vrede brengen is niet gelukt.’ Het doet hem zeer tot op de dag van vandaag. ‘Als de conclusie van het onderzoek zou zijn dat we ons daar op grote schaal hebben misdragen, zou dat zout in een nog altijd open wond zijn.’
Op 10 maart bood koning Willem-Alexander, tijdens een staatsbezoek aan Indonesië, excuses aan voor ‘de geweldsontsporingen van Nederlandse zijde’ in de jaren 1945–1949.
Veteraan Goos Blok waardeert de spijtbetuiging en noemt het ‘een goede eerste stap’. ‘Er zijn mensen die vinden dat Indonesië zich evengoed zou moeten verontschuldigen voor het geweld dat Indonesiërs begingen jegens Nederlanders. Maar ik denk dat dit genoegdoening was voor onrecht dat al eeuwen duurde. Wij moeten doen wat ons geweten ons dicteert en excuses van de andere zijde ook aan de andere zijde overlaten. Ik zou het terecht vinden als Nederland ook nog officieel excuses maakt voor alle eeuwen dat we Indonesië als ons bezit beschouwden en het land en zijn inwoners hebben uitgebuit.’
Voor Gerard van der Lee is het een grote vraag waarom de koning juist nu excuses maakt. Hij had het passender gevonden als de koning ten minste de uitkomsten van het dekolonisatieonderzoek had
afgewacht. ‘De spijtbetuiging van de koning zal ook geen positief effect hebben op de publieke opinie over veteranen, die door velen worden afgeschilderd als moordenaars. Dat betreur ik, voor de veteranen én voor hun nageslacht.’ Hij is van mening dat de veteranen excuses verdienen. ‘We zijn met een opdracht op pad gestuurd die nauwelijks uitvoerbaar bleek. Dat hebben we naar eer en geweten gedaan, maar erkenning is altijd uitgebleven.’
Ad Jansen, ten slotte, heeft een ‘dubbel gevoel’. Enerzijds vindt hij het jammer dat hiermee opnieuw, net als in het dekolonisatieonderzoek, maar één kant van een zeer complexe werkelijkheid wordt belicht. ‘Het verhaal moet volledig verteld worden, om het Nederlandse geweld goed te kunnen beoordelen.’ Anderzijds waardeert hij het gebaar van de koning. ‘Het vergt enige moed om dit te doen. Ik hoop vooral dat het zal bijdragen aan herstel van de relatie tussen Nederland en Indonesië.’
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
