Afscheid
33
Afscheid Bij de herinnering aan zijn aan- wezigheid op de Nederlandse Veteranendag, vorig jaar, glimt Vink. Hij had een vipplaats achter de koning in de Ridderzaal. ‘Later op het Binnenhof zat ik in mijn rolstoel vooraan bij de medaille-uitreiking. De minister dacht vast dat ik ook een veteraan was, want toen ze langs me liep, stopte ze om me een hand te geven en wat aardigs te zeggen. En vervolgens kreeg ik ook een hand van de commandanten en vicepremier De Jonge.’ Of hij dit jaar ook weer gaat? ‘Nee, dat denk ik niet. Omdat ik mijn afscheidstournee al heb gehouden. Ik zal ook niet veel meer in Doorn komen, alleen voor mijn officiële afscheid nog.’ Als u nog iets wilt zeggen tegen de veteranen, wat zou dat dan zijn? Het blijft even stil. ‘Het ga jullie goed.’
zwaarde of dienstweigeraar klopte. ‘Dan ging ik naar de dominee, sprak met de familie, om me een beeld te vormen van de persoon. Ik herinner me een boerenzoon die niet in dienst zou kunnen omdat hij zijn vader op de boerderij moest helpen. Toen ik me erin verdiepte, bleek er helemaal geen boerderij te bestaan.’
Vrijwilliger Hij heeft met heel veel plezier bij de MSD gewerkt en heeft zijn onvermij- delijke vertrek nog met een paar jaar kunnen uitstellen. Maar in 1992, hij was toen 62, was het dan toch zover. Hij verliet Defensie. Gerrit Vink zou Gerrit Vink echter niet zijn als hij niet heel snel in het wereldje zou terug- komen. ‘De Stichting Dienstverlening Veteranen (SDV), toen nog op de Maliebaan in Utrecht, vroeg me of ik
vrijwilliger wilde worden.’ Dat werk heeft hij voor de SDV en vanaf 2000 voor het Veteraneninstituut met hart en ziel gedaan, bijna dertig jaar lang. ‘Het was fijn om te doen. Je ontmoet zo’n positief ingestelde groep mensen. Je ziet welke kant ze zijn opgegaan. Er zijn er die burgemeester zijn geworden, of CEO van Philips. Wist je dat Wisse Dekker ook een Indiëveteraan was? Maar de laatste jaren is het een stuk minder, mijn werk is langzaam opgehouden te bestaan doordat de gelederen onder de oudste groepen veteranen steeds verder uitdunden.’ Vink zegt dat hij een geweldige tijd heeft gehad, fijne jaren, altijd onderweg was, wat ook kon, omdat hij twintig jaar geleden gescheiden is. Hij had alle tijd om op pad te gaan. ‘Er zit niemand op je te wachten. Dat merkte ik afgelopen winter, nadat ik eind 2019 was gestopt. Het waren lange avonden.’
OV Gerrit Vink ER
Gerrit Vink is geboren in 1930 in Asperen. Hij heeft een Koninklijke Onderscheiding (lid in de Orde van Oranje- Nassau), hij is winnaar van de Ted Meines Prijs (eerbetoon aan personen die zich bijzonder hebben onderscheiden op het gebied van de maatschappe- lijke erkenning van of nazorg voor Nederlandse veteranen), hij is erelid van de Commando- stichting en hij heeft een Dankbetuiging VOMI.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
