18
kundig geïnteresseerden en gebruikte ook verslagen en herinneringen van lokale ooggetuigen. Een belangrijke bron bleken de ‘war diaries’, de dagelijkse aantekeningen van de Britse en Canadese eenheden die het afmarcheren van de Duitse militairen begeleidden en bewaakten.
‘Surrendered personnel’ Generaal Blaskowitz, de Duitse bevelhebber in Nederland, maakte zich in mei ’45 ernstig zorgen over de veiligheid van zijn troepen zodra die zich zouden hebben overgegeven. Dat bleek tijdens de besprekingen in Wageningen over de uitvoering van de capitulatie. Die zorg was niet vreemd, want de Duitse bezetters werden om begrijpelijke redenen door velen gehaat. Blaskowitz’ opponent, de Canadese generaal
Foulkes, gaf echter de verzekering dat hij de Duitsers met dezelfde inzet zou beschermen als hij tegen hen gevochten had. Op het hoogste niveau hadden de geallieerden toen al besloten om in Nederland en elders na de capitulatie de Duitse troepen niet conform de Conventie van Genève te behandelen als krijgsgevangenen, maar ze te beschouwen als ‘surrendered enemy personnel’. Ze bleven onder commando van de eigen officieren en moesten hun zaken, bijvoorbeeld eten en drinken, zoveel mogelijk zelf regelen. Er waren simpelweg te weinig Britse en Canadese troepen beschik- baar om officiële krijgsgevangen- kampen in te richten, met alles wat daar aan verzorging bij kwam kijken. In de eerste weken na de bevrijding waren er nog 120.000 Duitsers in Nederland en slechts enkele tiendui- zenden geallieerde militairen. Dat kwam mede omdat in de eindfase van de strijd zoveel mogelijk troepen naar het oosten waren gezonden. Want met name Churchill vreesde dat Stalin
De hoon met opgeheven hoofd laten afglijden
met zijn Sovjettroepen een groter deel van Duitsland zou gaan bezetten dan was afgesproken, misschien zelfs zou doorstoten naar Denemarken. De spanningen die zouden leiden tot de Koude Oorlog tekenden zich in 1945 al af.
Beschamend Ronald Polak legt het in zijn boek allemaal helder uit. ‘Het was de meest praktische oplossing om de Duitse militairen formeel niet als krijgsgevan- genen te beschouwen en gebruik te maken van hun bevelsstructuur. Dat werkte goed, de Duitsers gedroegen zich gedisciplineerd. En het was in
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
