Thuisfront
Barry Hofstede
ruim zeventig jaar geduurd, maar nu is het voorbij’
‘Het heeft V OVER VRIJHEID
Vrijheid. Waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over. Maar het is zoals met dat kinderspelletje: je herhaalt een woord net zo vaak tot het alleen nog maar een verzameling betekenisloze klanken is. Waarna het alles kan betekenen. Zelfs het woord vrijheid. De bandeloze naoorlogse vrijheid naar Amerikaans model blijkt te bestaan uit tot religie verheven hebzucht en bezitsdrang. Kapitalisme als ideologie vol dogma’s. Het heeft niks met vrijheid te maken en al helemaal niks met gelijkheid waarop het hele idee zogenaamd gebaseerd is. Het heeft zich ontpopt tot een soort kolonialisme 2.0. Het is de basis voor een nieuw soort feodaal systeem. De grootgrondbezitter is een stateloze roofkapitalist geworden die van land naar land trekt, op zoek naar de hoogste belastingaftrek en de goedkoopste arbeid en grondstoffen. Geld is daarbij een nuttig wapen in de strijd tegen zo’n beetje alles. Van onwelgevallige regelgeving tot politieke tegenstanders. Vrijheid gereduceerd tot cijfers onder de streep. Vrijheid omgeven door mythes en fantasieverhalen. Iedereen kan miljonair worden! Ja, maar niet iedereen kan het zijn. Vrij vertaald
naar schrijver Robert Louis Stevenson zou je kunnen zeggen dat de prijs van geld onze vrijheid is. Het laatste schokkende voorbeeld van de totale ontsporing van deze economische vrijheid is de crisis van tien jaar geleden. De regels omtrent regulering zijn alweer nagenoeg op hetzelfde niveau als voordat de pleuris uitbrak. Want als je veel geld hebt, dan hoef je je niet aan de regels te houden, dan bepaal je de regels. De auto-industrie, de tabaksindustrie, de farmaceutische industrie, Google, Apple, Amazon, ze doen niet anders. De jeugd van tegenwoordig lijkt niet zoveel op te hebben met de onbe- grensde vrijheden en mogelijkheden waarmee de naoorlogse generatie is opgegroeid. Logisch, wanneer je er zelf niet of nauwelijks van profiteert. En het is ondertussen wel duidelijk dat de ingeslagen weg van meer, meer, meer een doodlopende weg is. Letterlijk. Maar de jongelui moeten nog even, daar waar de babyboomers het tot hun aanstaande dood wel uitzingen met hun aanvullende pensioenen in hun afbetaalde huizen. Na hun de zondvloed – wederom in letterlijke zin als de aarde blijft opwarmen. Het feest heeft ruim zeventig jaar geduurd, maar nu is het voorbij. De koek is op. Maar niet getreurd. De jeugd heeft nog steeds de toekomst. Zolang ze van de oudere generaties maar de vrijheid krijgen om te leren van de fouten en vergissingen die er in het verleden zijn gemaakt.
Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.
29
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
