search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
D 60 aena • juli/augustus 2026


e Spiegelsee. De naam van dit meer is natuurlijk niet voor niets gekozen. Het bergpanorama ligt in tweevoud voor me. Wolken drijven tege- lijkertijd door de lucht


en over het wateroppervlak. De dag kan niet mooier. Bijna geen wind, stilte om ons heen, zon in overvloed. En de pauzeplek past er perfect bij. Een


picknickbankje aan een kunstmatig maar niet minder spectaculair bergmeertje, in de luwte van een skigebied dat nu – in de zomer – een speeltuin is voor wandel- en fietsliefhebbers. Aan de overkant van het meer waden een paar wandelaars met blote voeten door het water. Mijn vrouw haalt twee broodjes en


wat drinken uit haar rugzak en stalt de bescheiden berglunch uit. In mijn rugzak zit ons zoontje van bijna drie jaar oud. Zijn hoofd hangt opzij. Hij is in diepe slaap verzonken, van de wereld gewiegd door de ritmische stappen van de wan- deling die we er tot nu toe op hebben zitten. Zijn bergschoentjes bungelen aan beide kanten van de rugzak. Passerende wandelaars glimlachen als ze het tafereel zien en gaan automatisch zachter praten. Een paar uur eerder begon de weg om-


hoog een stuk energieker. Vol spanning staarde onze peuter naar de gondels die het dalstation in Großarl een voor een


binnenkwamen en weer verlieten. Er zelf instappen durfde hij niet, met al die her- rie van dat ijzer en staal. Eenmaal in de gondel keek hij zijn ogen uit. Zijn neus tegen de ramen gedrukt. De wereld onder ons steeds kleiner, het uitzicht steeds grootser, wijzelf steeds hoger. Wanneer de magie van de bergen voor het eerst echt bewust binnenkomt, zullen we nooit echt weten, maar dat deze wereld iets met onze zoon doet, is duidelijk. Alle eerdere spanning is al snel verdwenen.


Als Obelix Ik kom al bijna veertig jaar in de Alpen. De eerste keer ook in Oostenrijk, in Vorarlberg. Ik was drie maanden oud en herinneringen heb ik er uiteraard niet


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100