ONVERGETELIJK
Onverwachte bevinding
Iedere zorgprofessional heeft wel een patiënt die hij of zij nooit meer vergeet. Zo ook Chris de Wolf (67, arts Public Health).
“ Tekst: Chris de Wolf Illustratie: Marcel Leuning
worden aan haar verzakking. Ze was al onder narcose toen ik opnieuw aan het knobbeltje dacht. Ik besloot het alsnog aan de gynaecoloog te melden. Hij onderzocht daarop zelf de linkerborst en concludeerde dat het toch om een verdachte afwijking ging. Vervolgens werd aanvullend onderzoek ingezet. Enkele dagen later kwam de gynae-
Ik zat in het laatste jaar van mijn oplei- ding geneeskunde aan de VU. Tijdens mijn coschap gynaecologie in Haarlem, in 1988, kreeg ik de opdracht een oudere patiënte op te nemen die was verwezen vanwege een uterusprolaps. Zoals ge- bruikelijk voerde ik als coassistent een volledig lichamelijk onderzoek uit, dat later gecontroleerd zou worden door de arts-assistent interne geneeskunde. Bij het onderzoek voelde ik een klein knob- beltje in haar linkerborst. Ik noteerde deze bevinding zorgvuldig in mijn verslag en meldde het ook mondeling aan de arts-assistent. Zijn reactie was gerust- stellend: waarschijnlijk ging het om een cyste. Daarmee leek de zaak afgedaan. De volgende dag was ik aanwezig op de OK, waar de patiënte geopereerd zou
coloog naar mij toe. Er bleek inderdaad sprake van een kwaadaardige tumor. Hij complimenteerde mij met mijn opmerk- zaamheid: door een toevallige bevinding was een mammacarcinoom in een vroeg stadium ontdekt. Ik herinner me nog goed mijn trots. Met dat gevoel van voldoening liep ik
enkele dagen later haar kamer binnen. Ik verwachtte dankbaarheid of opluchting, maar in plaats daarvan kreeg ik een scherpe terechtwijzing. Ze was gekomen voor haar verzakking, en nu was ze plotseling ‘kankerpatiënt’. Als ze vooraf had geweten wat de gevolgen van verder onderzoek zouden zijn, had ze daar nooit toestemming voor gegeven. Ze zei zelfs dat zij liever aan de tumor was gestorven. In totale verwarring verliet ik de kamer. Dat moment heeft diepe indruk op mij gemaakt. Voor het eerst besefte ik
dat een medische diagnose, hoe correct of levensreddend ook, niet altijd als een zegen wordt ervaren door de patiënt. Goede bedoelingen en medisch hande- len vallen niet automatisch samen met de beleving, wensen en autonomie van degene tegenover je. In de bijna veertig jaar daarna heb ik
internationaal gewerkt op het gebied van borstkankerscreening. Voor veel
In totale verwarring verliet ik de kamer
vrouwen is deelname aan screening vanzelfsprekend, maar de mogelijke uitkomst veel minder. Ondanks alle ervaring voel ik nog altijd spanning als een diagnose borstkanker wordt gesteld. Misschien juist omdat ik mij nog zo goed herinner hoe ingrijpend één onverwachte bevinding een mensenleven volledig kan veranderen.
> Ook een onvergetelijke ervaring delen?
Stuur uw verhaal in 400 tot 500 woorden naar
redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).
aena • juli/augustus 2026 43
”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100