Zorgverleners zetten niet altijd de (verplichte) stap naar Veilig Thuis


Dilemma’s bij vermoeden van kindermishandeling of huiselijk geweld


Afgezet tegen de omvang van kindermishandeling en huiselijk geweld in Nederland, schakelen zorgprofessionals Veilig Thuis relatief weinig in. Hoe vaak ze advies vragen of melding doen, verschilt bovendien sterk per beroepsgroep. “Sommigen denken: ik brand mijn vingers er niet aan.” Tekst: Martijn Reinink Illustraties: Tamar Smit


I


n haar vorige relatie had ze te maken met huiselijk geweld. Nu is ze opnieuw zwanger, van een andere man. In eerste instantie komt ze alleen op de intake. Even later stapt hij binnen. Zijn ver- schijning bezorgt verloskundige Maria Hoenderdos (50) de kriebels. “Hij was zo intimiderend en intens onaardig. Tegen mij, maar ook tegen haar.” Als het stel weg is, besluit ze zijn naam te googelen. “Bleek hij in het buitenland veroordeeld te zijn geweest voor een zeer ernstig misdrijf.” Alles in haar zegt: dit is niet


pluis. Maar hoe handel je dan? “In zo’n situatie probeer ik de cliënt alleen te spreken te krijgen. En dan voorzichtig te informeren hoe het thuis gaat. Je


wilt de vertrouwensband niet schaden, je wilt haar niet kwijtraken. Als iemand aangeeft dat er iets speelt, probeer ik duidelijk te maken dat we daar samen iets tegen kunnen doen. Maar ik heb ook meegemaakt dat iemand dat niet wil, of dat iemand wel naar een blijf-van-mijn-lijfhuis gaat en uitein- delijk toch bij hem terugkeert. En dan heb je ook nog te maken met je eigen veiligheid en die van je collega’s. Deze man was echt doodeng.” Al zeventien jaar heeft Maria Hoenderdos met


vier anderen een praktijk in Amsterdam-Zuidoost. Ze werken met vijftien verloskundigen en hebben acht spreekuurlocaties. “We maken hier heel wat mee”, vertelt ze. “Ik herinner me een cliënt die in- eens bij haar moeder ging wonen. Daar had ik een heel raar gevoel bij. Later is ze onder verdachte


> aena • juli/augustus 2026 21


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100