047


Ze heeft meer schilderijen van Ángeles Nieto, maar vooral haar eerste werk van deze Spaans/Nederlandse kun- stenaar is voor kinder- en jeugd- psychiater Odette de Theije (60) van bijzondere betekenis. “Het verbeeldt voor mij de liefdevolle band met mijn zoon, na het plotselinge overlijden van mijn man.”


Wanneer Odette de Theije in 2019 in de krant een kleine foto ziet van een schil- derij bij een aankondiging van een ‘open galerie’ in Thorn, is ze er meteen door getroffen. “Het was een afbeelding van een ouder met een kind, omgeven door sterren en dieren.” Vijf jaar daarvoor heeft de kinder- en jeugdpsychiater haar man Roelof verloren. “Samen met onze zoon Tomas vormden we altijd een drie-een- heid. Na Roelofs plotselinge overlijden bleven wij als twee-eenheid over.” Wanneer De Theije de kunstenaar,


Ángeles Nieto, vertelt waarom Juntos (dat ‘samen’ in het Spaans betekent) haar zo veel doet, is ook deze erg geraakt. “We hebben met zijn tweeën bij het schilderij staan huilen.” Hoewel Juntos haar dagelijks confron-


teert met het verlies van haar grote liefde, maakt het De Theije vooral blij. “Mijn man was clown van beroep, in de rode bollen zie ik zijn clownsneuzen. En het verbeeldt voor mij de mooie, bijzondere en liefde- volle band die ik heb met onze zoon.”


In een galerie wordt tandarts- endo dontoloog Walter van Driel (64) enorm geraakt door een groot olieverfschilderij van kunstenaar Marc Mulders. “Het liet me niet meer los.”


“Ik ben niet snel onder de indruk van namen, een werk moet me vooral iets dóen.” Zoals Depositione van Marc Mulders. In 2007 staat Walter van Driel oog in oog met dit schilderij wanneer hij samen met een vriend een galerie bezoekt. “Het was nog maar nét af, de olieverf rook je nog.” Van Driel ervaart een bijzondere gewaarwording, heeft een soort déjà vu. “Later kwam ik erachter dat het leek op een afbeelding uit een boekje uit mijn lagereschooltijd, dat had net zulke confetti- kleuren.” De associatie met die gelukkige jeugdjaren is, vermoedt hij, een van de redenen dat het werk hem niet loslaat. Terug naar huis voelt hij: dit móet ik


kopen. Maar de galeriehouder zegt het alleen te verkopen als Van Driels vrouw er net zo van onder de indruk is. “Ze heeft er eerst heel stil naar zitten kijken. Toen pas zei ze dat ze het mooi vond.” Lachend vertelt hij dat zijn vrouw jaren later opbiechtte dat ze er destijds eigenlijk niets mee had. “Geluk kig is ze er inmiddels wel aan gehecht.” Iedere ochtend heeft Van Driel een vast ritueel. “Na Fokke & Sukke ga ik even voor dit schilderij zitten. De abstracte afbeelding van het lichaam van Jezus Christus aan het kruis, met de toegebrachte zijde wond komt, door de dikke lagen verf, als het ware los van het doek. Het emotioneert en inspireert mij me te ontfermen over mensen die hulp nodig hebben, het verbeeldt hoop en vertrouwen in het goede. Een mooi begin van de dag.”


In de woonkamer van arts foetale geneeskunde Daphne Voormolen (42) hangt een groot zelfportret van Diana Quinby, dat de Amerikaans/ Franse kunstenaar tekende toen ze zwanger was. “In Quinby’s werk valt alles samen: mijn fascinatie voor m’n vakgebied en mijn passie voor kunst.”


In haar studententijd ziet Daphne Voor- molen voor het eerst tekeningen van Diana Quinby. Ze is geïntrigeerd, zoekt contact en ontmoet de Frans/Amerikaanse kunste- naar. Op dat moment kan ze zich geen werk van haar permitteren, maar ze belooft terug te komen wanneer ze student-af is. In 2017 siert een werk uit de serie


‘zwangere zelfportretten’ van Quinby de voorkant van Voormolens proefschrift. “De tekening staat voor vrouwelijke creativiteit en sluit prachtig aan bij een hoofdstuk waarin ik het ontstaan van nieuw leven koppel aan het creëren van kunst.” Voor haar promotie ontvangt ze als cadeau bijdragen om een werk van Diana Quinby te kunnen kopen. Samen met haar man rijdt ze naar Parijs, om haar aankoop – de tekening Enceinte 5 uit 2005 – bij de kunstenaar thuis op te halen. Inmiddels bezit Voormolen een


tweede werk van Quinby. “Uit dezelfde serie, maar nu een zelfportret van ná de geboorte, met baby. In haar tekeningen valt alles samen: mijn fascinatie voor m’n vakgebied en mijn passie voor kunst.” Haar huis hangt inmiddels aardig vol met zwangere buiken. “Nee hoor, mijn man vindt dat niet erg, hij kent mijn passie.” Lachend: “Hij is neurochirurg, voor hem hangen er wat hoofden en breinen.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100