Duocolumn 031
HELEEN SNIJDERSWERKT ALS JONGE KLARE (CHIRURG), VOORALSNOG ZONDER VASTE AANSTELLING
SCHMITZ
RODERICK SCHMITZ IS EEN ERVAREN GASTRO- INTESTINAAL CHIRURG EN OPLEIDER IN HET GROENE HART ZIEKENHUIS IN GOUDA
Ha Heleen! Zoals je weet, koketteert de chirurg graag met zijn bovengemiddelde boerenverstand als onderdeel van zijn IQ en ik ben niet anders in deze. Dit boeren- verstand nodigt mij uit tot het stellen van vragen als ik weer eens iets niet begrijp. Neem nou het Integraal Zorgakkoord; bejubelt door Jan en alleman die er in de gezondheidszorg toe doet. Na het lezen is mijn afdronk dat wij als medisch specialisten nogal wat onzinnige zorg leveren, en dat de kwaliteit van zorg achterblijft bij die van de ons omringende landen. Daarom moet het écht anders, want er ontstaat een reëel risico dat wij zonder actie zullen afdalen naar de middenmoot in Europa. Maar ik lees ook de voor mij veel meer invoelbare
constatering, namelijk dat de zorgprofessionals onder druk staan. Zij ervaren een gebrek aan ver- trouwen en waardering, veel te veel regeldruk en administratieve rondslomp, met alle ziekmakende effecten van dien. Het wonderlijke vind ik dat wij als zorgprofessionals de roekeloosheid (onder het mom van voortvarendheid) van VWS merken op het onderdeel ‘concentratie en spreiding van medisch- specialistische zorg’. Een dossier dat door velen op de werkvloer als een weinig nuttige kwaliteitsverbeterende exercitie wordt beschouwd. Daarentegen is er geen enkele progressie geboekt op het urgente dossier ‘het ontzorgen van professionals waardoor het aantrekkelijker
wordt om in de zorg te werken’. Sterker: dit wordt met
de dag erger. Dus mijn zorg is helemaal niet dat we straks ergens in de middenmoot zul- len belanden. Mijn zorg is dat we straks degraderen naar de laagste divisie, omdat er geen mens meer is die in onze gezondheidszorg wil werken.
SNIJDERS
Oef Roderick, Ik ken je wat langer dan vandaag en goed genoeg om te weten dat je dit meent. En ik deel de zorgen waarover je zo hartstochtelijk schrijft. Maar ik vrees ook dat het een menselijk, langer bestaand en complex probleem is, en niet zo eenvoudig op te lossen. Zeker niet binnen de ambtstermijn van een bestuurder, politicus of andere beleidsmaker. De Duitse fi losoof Jurgen Habermas sprak al in 1981 over een onderscheid tussen de leefwereld die we op dit moment kunnen waarnemen en de systeem- wereld van processen en procedures. Problemen dreigen te ontstaan wanneer de systeemwereld de leefwereld overschaduwt. De ogenschijnlijk onver- mijdelijke drang naar controle en zekerheid popt op wanneer iemand verantwoordelijkheid over een ander krijgt. Wij weten als geen ander dat met een gezonde dosis vertrouwen en welwillendheid om de ander te helpen dit an sich geen probleem is. Het wordt pas problematisch wanneer er alleen maar plannen worden gemaakt door mensen die in plaats en tijd ver verwijderd zijn van de mensen die het werk daadwerkelijk gaan uitvoeren. Dashboards worden synoniemen voor kwaliteit, en ‘autonomie’ moet blijkbaar in kaders worden gevat. Voilà!, zie daar het recept voor de impasse waarin we met de huidige verantwoordingspraktijk zitten. Uiteraard is dit niet goed voor het vertrouwen en
het werkplezier dat wij als zorgverleners nodig heb- ben om ons werk te kunnen blijven doen. Maar kunnen we het beleidsmakers, bestuurders en managers echt kwalijk nemen? De vraag is hoe we de neiging om systemen te bouwen en plannen voor de ander te maken, kunnen bestrijden. Het antwoord is even eenvoudig als tijdrovend: door over de schutting te kijken en met elkaar in gesprek te durven gaan. Door naar elkaar te leren luisteren, door te kijken en te voelen. En door op zoek te gaan naar wat ook al weer het algemeen belang is: tijd en ruimte voor menselijke zorg.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
