Tekst: Bart Fontein Beeld: Marcel Leuning


Onvergetelijk 039


Klinische blik “


Voormalig anesthesist Bart Fontein denkt met een glimlach terug aan die ene patiënt in het Sint Lucas Zieken- huis in Amsterdam, die zo’n veertig jaar geleden op zijn pad kwam.


Bezoek de operatiepatiënten voor mor- gen. Mijn laatste ‘klant’ staat nummer twee op de HNP-lijst, de lijst met rug- herniapatiënten. Pak zijn status en de secretaresse knikt kort in de richting van de wat schriel uitgevoerde man die eenzaam midden in de gang staat. In het Sint Lucas Ziekenhuis werden


destijds (en jarenlang) vrijwel alle HNP- operaties (vele honderden per jaar) onder epidurale anesthesie verricht. Patiënten waren daar minstens even tevreden over als wijzelf. En efficiënt was het ook: de epiduraal werd tevoren op de recovery ‘gezet’ en direct na de ingreep kwam de patiënt daar weer terug. Door deze zeer korte wisseltijden konden er meer patiën- ten per operatiedag geholpen worden. Maar, puur intuïtief, wil ik deze patiënt


toch liever narcose geven en dat stel ik hem dus voor. “Maar dokter, ik word


toch met een prik in m’n rug verdoofd?” Ik verander van koers, want er waren geen objectieve redenen om van de epidurale anesthesie af te zien. Volgende ochtend 08.15 uur. Recovery


piept me: de tweede HNP wil tóch narcose. Aha... zie je wel, mijn klinische blik. Tevreden rep ik mij naar de recovery voor een infuus. We babbelen wat, het infuus gaat erin en ik kan ’t toch niet laten om te vragen naar het waarom van deze ommekeer. “Meneer, gisteravond bood ik u narcose


aan, maar u wilde per se een prik in de rug.” Ja, dat was waar, máár … op B9 was hij een ouwe makker tegen gekomen “en dat was schrikken!” Bij diens lies- breuk-operatie was van alles fout gegaan en dat zou allemaal gekomen zijn door “die prik in z’n rug”. En dus wil hij nu tóch liever onder narcose. Maar dat is mijn eer te na én het is


een intelligente man. Ik buig me (gezel- lig kletsend) wat ‘samenzweerderig’ naar hem toe. Zachtjes meld ik: “Vanavond ga ik niet meer naar huis. Ik blijf hier wonen in ’t Lucas Ziekenhuis.” Verschrikt keek hij me aan. “Hoezo


dan, dokter?”


“Nou, ik belde zojuist met een ouwe vriend van me en die heeft vorige maand op straat een ernstig ongeluk gehad. Dágen lag hij op de intensive care en nog steeds loopt ie mank! Mij krijgen ze de straat niet meer op!” Diep was de stilte die volgde. Strak


keek hij mij aan. “Ik wil tóch graag die epiduraal.”


Het zou allemaal gekomen zijn door die prik in zijn rug


”


Iedere (para)medisch professional heeft wel een patiënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. U stuurde ons zoveel indrukwekkende verhalen voor deze rubriek dat we voorlopig geen nieuwe inzendingen kunnen verwerken. U hoort het als dat weer kan.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100