3E BATALJON REGIMENT JAGERS, OKTOBER 1946 – DECEMBER 1949
onderdrukkers
Wij waren geen
‘Op de lagere school was Oost-Indië een onderdeel van de aardrij ks- kundelessen. Ik heb nooit over Indië gedacht als koloniaal bezit, het hoorde gewoon bij Nederland. Na de Duitse nederlaag heb ik me als vrij williger opgegeven. Ik dacht: wij zij n hier bevrij d en nu moeten we in de Oost nog orde op zaken stellen. Na een officiersopleiding ben ik in de herfst van 1946 als vaandrig naar Indië vertrokken. Net als veel van mij n kameraden hechtte ik waarde aan de 7 decem- berrede van koningin Wilhelmina. De Japanners hebben veel verknoeid, zij hadden Nederlands-Indië na hun capitulatie aan ons terug moeten geven. De onafhankelij kheidsstrij d had dan waarschij nlij k minder levens gekost. Door de houding van Japan groeiden opstandige elementen en is er meer bloed gevloeid dan nodig was. Wij Nederlanders waren wel de baas, maar we waren geen onder- drukkers. En in de dekolonisatiegolf die zich na de Tweede Wereldoorlog voordeed, was zelfstandigheid van Indonesië niet uitgebleven. Ik ben drie jaar in Nederlands- Indië gebleven en zat het grootste deel van die tij d in Buitenzorg, het landschap van Multatuli. Ik liep patrouilles met mij n mannen, waarbij zeer zelden geschoten werd. Wel ben ik bij een huiszoeking zelf beschoten; de kogel ging vlak langs mij n hart. Van excessief geweld heb ik niks gemerkt. Ook een negatief oordeel uit de samenleving is langs mij heen gegaan. Ik heb eigenlij k vooral waardering gevoeld uit mij n omgeving. Mij n Indiëtij d herinner ik me als een heel prettige levensperiode: de mensen, het klimaat, de kame- raadschap. Sinds 1965 houden mij n kameraden en ik jaarlij ks een reünie. En altij d zeggen we tegen elkaar dat we het niet graag gemist hadden.’
