24


Ik ben ... Vervolg pagina 21


‘Voor de missie naar Libanon had ik me vrij willig opgegeven, vanwege het avontuur. Tij dens de missie begon ik van dat land te houden. We waren gestationeerd aan de zuidoostkust, waar allemaal citrusvruchten- en bananenplantages zij n. Ik heb daar een prachtige tij d gehad en had mij n missie wel willen verlengen. In 2001 ging ik voor het eerst terug, samen met een maatje die in hetzelfde gebied had gediend. Om vanuit Beiroet naar het zuiden af te reizen wilde ik een auto huren. Om die reden stapte ik een reisbureau binnen. En daar trof ik de mooie Hanane. Het klikte direct. Hanane weet nog precies wat ik droeg. Mij staat vooral haar kordate optreden bij . Er was namelij k geen auto meer te krij gen, maar via via toverde ze er toch mooi een tevoorschij n. Tij dens die reis heb ik haar niet meer gezien. Bij het inleveren van de auto wisselden we gegevens uit en een maand later viel een brief van haar op de mat. In dat jaar hebben we geschreven, gemaild en gebeld. Een paar maanden later kwam ze naar Nederland, oorspronkelij k voor drie weken, maar ze verlengde het met een week. Ik ging ook nog een paar keer haar kant op. We besloten al snel dat ze naar Nederland zou verhuizen. Ik verdiende genoeg om haar te onderhouden. Een jaar na onze eerste ontmoeting woonden we samen. Ik geef eerlij k toe dat de eerste tij d lastig was. De communicatie was lastig, ook al spreekt Hanane meerdere talen. Ik ging vier keer per jaar voor een paar weken op oefening, dat was best eenzaam voor haar. Bovendien was ze altij d een zelfstandige vrouw die haar eigen boontjes dopte. Nu moest


checkpoint


ze mij om hulp en advies vragen. Maar gelukkig vonden we onze weg. Ze voelt zich inmiddels helemaal Nederlands. Ze leerde in een mum van tij d de Nederlandse taal. Haar goede connecties op de Libanese ambassade hielpen hier zeker bij . Zeker als we in Libanon zij n, is duidelij k hoe gesetteld ze hier is. Ze baalt dat ze daar niet kan fietsen in het chaotische verkeer, en dat ze daar het afval niet scheiden bevalt Hanane ook niets. We gaan regelmatig terug naar Libanon om haar familie te zien. Zoals ik van Libanon houd, houdt zij van Nederland. Ze heeft dan ook niet de wens om weer in Libanon te wonen.’


voor ons. Mooy mist Thailand erg, zeker nu we door corona er al een tij d niet meer zij n geweest. En ik kan niet wachten tot we er straks voor langere tij d naartoe kunnen. Mij n missie heeft me alleen maar goeds gebracht, dat realiseer ik me maar al te goed.’


Vervolg pagina 23 Vervolg pagina 22


contract uitdienen, dus dat betekende nog twee jaar terug naar Nederland. Ik maakte veel overuren en spaarde mij n verlofuren op en ging zo vaak als het kon bij Mooy langs. In die periode is ze ook twee keer hier geweest. Inmiddels had ik haar vader al moeten beloven dat we zouden gaan trouwen, want het was niet niets dat ze alleen naar Nederland vloog. Ik dacht: we zien wel als het zover is. Laten we eerst maar kij ken of het zo goed blij ft gaan. Maar we bleven gek op elkaar en zo ben ik – eenmaal weg bij Defensie – bij haar en haar hele familie gaan wonen. Ik kreeg een baan op dezelfde luchthaven en we trouwden. Helaas was er een hoop gedoe en corruptie rondom mij n ver- blij fsvergunning. Dus na twee jaar zij n we samen naar Nederland gegaan. Hier werd onze dochter geboren. We proberen elk jaar naar Thailand te gaan. We hebben inmiddels een huis daar voor onze oude dag. Ook hebben we bij gedragen aan het nieuwe huis van haar moeder, ook daar is plek


ik vreemd aangekeken. Ook haar vader vond het bij zonder: ik was de eerste toerist sinds het uitbreken van de oorlog. Helaas duurde de administratieve rompslomp zo lang dat we niet samen naar Nederland konden reizen. Op de terugweg ging ik langs het ECMM-hoofdkwartier om wat oude collega’s te begroeten. Ze boden mij een lokaal contract aan dat ik dankbaar aannam. Zo zat ik dicht bij het vuur en kon nog wat onderhan- delen over de reisdocumenten. Op kerstavond 1994 kwam Nermina aan in Zagreb en in februari zij n we samen naar Nederland gereisd. Het idee was voor een paar weken, kij ken of de liefde ook bleef in het normale leven, zonder de adrenaline van oorlog en uitzending. Uiteindelij k is ze nooit meer weggegaan. Inmiddels zij n we al 27 jaar bij elkaar. Nermina heeft nooit moeite gehad met het aanpassen in Nederland. De taal had ze snel onder de knie en ze werkt nu als wethouder in de gemeente Soest. We gaan regelmatig terug voor familiebezoek, al was dat de eerste jaren erg moeilij k vanwege de oorlog. Onze kinderen kennen Bosnië inmiddels ook goed. Ik denk wel eens dat onze bij zondere start onze band extra stevig heeft gemaakt.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108