Column


31


Marianne Pragt


Jeugdige onbezonnenheid


waarschijnlijk niet eens een derde van


‘Hij vertelde E


wat hij heeft meegemaakt’


Een bundeltje zwart-witfoto’s met een elastiekje erom, weggestopt in een doos met familiekiekjes. Soms keken we met zij n allen oude foto’s en werden er verhalen over vroeger verteld, over de familie. En dan kwam dat bundeltje met het elastiekje erom. Dat mocht je bekij ken, maar je mocht er niets over vragen. Dat was van pa toen hij in de oorlog in Indië was. Taboe. Stilletjes stopte je na het kij ken de fotootjes weer terug in de doos. Van kleins af aan had dat bundeltje voor mij iets mystieks, het was intrige- rend. Wie waren die jongens? Waar zij n die foto’s genomen? Na tientallen jaren heeft mij n vader, op mij n aandringen, samen met mij de foto’s bekeken en erover verteld. Dat ging niet van harte, want wie vindt dat nou belangrij k? Ik dus. Die foto’s staan symbool voor een belangrij ke en ingrij pende periode in zij n leven. Hij was jong, kwam uit de Ordedienst, tekende als oorlogsvrij williger en ging. Zonder veel te vragen, zonder politieke overtuiging, zonder roeping: hij ging in jeugdige onbezonnenheid. De foto’s heb ik in een mooi album geplakt. Het was mij n eerbetoon aan mij n vader, mij n medaille voor zij n moed om mij over zij n ervaringen in


Indië te vertellen. Hij heeft waarschij n- lij k niet eens een derde verteld van wat hij heeft meegemaakt. En toen mij n vader, Huib Lankhuizen, veteraan 2-6 RI van de T-Brigade, overleed op 27 mei 2008, heeft hij de rest van zij n herinneringen voor altij d met zich meegenomen op zij n allerlaatste patrouille. Maar ik ben dankbaar voor wat hij wél vertelde, en dat ik dat mocht verwerken in een boek voor de familie. Door het verhaal van mij n vader raakte ik steeds meer betrokken bij mij n ‘mannetjes’, zoals ik ze met uitermate veel respect noem. Hun verhalen en ervaringen, de invloed van de oorlog op hun verdere leven, de trots, het stilzwij gen en het gemis aan respect en begrip. Dat is de reden, de drive waarmee ik mij dagelij ks onvoorwaardelij k inzet voor hen die de waardering en erkenning zo enorm verdienen. De veteranen.


Marianne Pragt-Lankhuizen is voor- zitter en secretaris van de Reünie-en nazorgcommissie 2-6 RI, T-Brigade, Java en ze is vrij williger bij het Nederlands Veteraneninstituut.


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108