search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
een ander is het niet te doen. Ik heb geregeld waar zij naartoe gaat als mijn dag komt. Althans, verstandelijk heb ik het geregeld, emotioneel niet. Er echt aan denken, dat kan ik niet.


Ze is erg gehecht aan ons en aan het leven, al valt dat leven niet mee. Ze heeft veel pijn, maar kan niet aange- ven waardoor. Zoals gisterenavond, bij het naar bed brengen. Dan wijst ze en huilt ze. Ik verleg haar voeten, verander de dekens, trek sokken aan en uit. De machteloosheid bij iemand die niet kan praten, is overweldigend. Soms denk ik: kind, als jij nu kon pra- ten, wat zou je dan allemaal vertellen? Ze voelt het of iemand het goed met haar voorheeft. Ze ziet het hart aan, zo noem ik dat.


Tot vorig jaar heb ik altijd buitens- huis gewerkt, in de verpleging. Dat heeft er denk ik voor gezorgd dat ik het heb volgehouden. Je moet het zelf doen, met je gezin en vrienden. Wie onze dochter of situatie vreemd, abnormaal, raar, niet interessant of vervelend vindt, die hebben we allang niet meer om ons heen. Het geloof is voor mij soms een worsteling, je blijft zitten met vragen. Toch is me ook veel gegeven. Ik ben door Judith hele mooie mensen tegengekomen. Ze heeft me ook als mens veranderd. Ik heb al 36 jaar kunnen zorgen voor mijn zwaar gehandicapte dochter. Ik ben heel gek met haar en ik herken veel van mezelf in haar, vooral in haar humor en grapjes. Als ze je aardig vond, reed ze met haar rolstoel bijna tegen je voeten aan, dan stopte ze. Die humor heeft ze nog, als ze in haar betere doen is.


Ik zie de intense vermoeidheid, de pijn en het lijden. Is het beter als dat afgelopen is? Wanneer zij er niet meer is, valt er een hele grote zorg weg. Het is zo’n verantwoordelijkheid en ook


Dit interview is al voor de coronacrisis afgenomen.


boosheid, mijn liefde, mijn alles’


‘Zij is mijn geweten, mijn gevecht, mijn


lichamelijk erg zwaar. Ze is zo zwaar gehandicapt, zo af- hankelijk. Een normaal leven hebben we nooit gehad. Het klinkt misschien raar, maar dat gun ik ons nog. Gewoon iets leuks kunnen doen met de kleinkinderen, met mijn man of voor mezelf. Het is een rare wens, maar ik hoop dat ik haar zelf kan wegbrengen. Al geeft dat intens verdriet. Stel dat Judith overlijdt, wat past dan bij haar? Daar denk ik regelmatig over na. Heel veel gezangen vind ik prach- tig, maar kun je het Halleluja zingen terwijl haar leven zo zwaar was?


Als Judith er niet meer is, zal dat een gat slaan in ons ge- zin. Nu komen de twee gezonde kinderen hier op zondag eten, omdat Judith er is. De kleindochters helpen haar douchen of zetten het hekje om haar bed omhoog. De kleinkinderen zullen deze verbinding nooit vergeten, maar ook het huilen en de wanhoop niet. Ik weet dat ouders hun kinderen niet weg horen te brengen, maar Judith heeft geen toekomst. Ze is helemaal overgeleverd aan de ander.


Een klein gehandicapt meisje is schattig, maar dat is ze nu niet meer. Nu staat ze er vaak wat doelloos bij, in haar rolstoel. Mensen vragen weleens hoe het met Judith is, terwijl ze ondertussen de blik op iets anders hebben. Dan denk ik: stel de vraag oprecht of laat hem achterwege. Vroeger was er strijdlust, verontwaardiging en boosheid. Dat heb ik niet meer, dit is waar wij het mee moeten doen. Mijn hele volwassen leven heeft om de zorg voor haar gedraaid. Wat ik werkelijk voel, kan ik niet zeggen omdat ik mezelf op de been wil houden. Voorop staat dat Judith voor mij een mens is van grote waarde. Ze is het waard dat over haar geschreven wordt.’


61


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75