search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
GEZONDHEID


‘Kwaliteit is voor mij het allerbelang- rijkste’


Madelon Loeffen-Favié (83):


Madelon Loeffen-Favié (83) twijfelde geen moment toen de arts voorstelde om haar 33 keer te laten bestralen vanwege de tumor in de lymfeklieren in haar nek. ‘Ik wist meteen dat ik dat niet wilde.’ Ze was al driemaal geope- reerd om tumoren te laten verwijderen.


De beslissing om zich niet verder te laten behandelen kwam niet uit de lucht vallen. Voor het gesprek met de arts plaatsvond sprak zij uitgebreid met haar man, kinderen en broer. Die gesprekken bevestigden haar gevoel dat ze geen intensieve behandeling meer wilde. ‘Ik lees graag een boek, luister naar muziek, zie vogeltjes in de tuin, mijn kinderen komen logeren én ik heb een lieve man’, zegt ze met een grote lach. ‘Deze kwaliteit van leven zo veel mogelijk behouden is voor mij het allerbelangrijkste. Ik ben blij dat mensen in mijn omgeving mij begrijpen. Soms hoor je dat kinderen aandringen bij hun ouders om zich te laten behandelen. Dat kan heel pijnlijk zijn.’


Arts is geen godheid Met zowel de oncoloog als met William van Aalst, de physician assistant (assistent van de specialist) van de geriatrische afdeling, bespreekt zij haar gevoel dat ze niet verder wil met de behandelingen. Daar vindt ze een luiste- rend oor. ‘De artsen zeiden: “We hebben respect voor de


30 Magazine van KBO-PCOB juni 2020


Dit is een stock- foto, mevrouw Loeffen wilde liever niet op de foto


beslissing die u neemt.” Dat is natuur- lijk prettig om te horen. Ook vroegen ze mijn man naar zijn kant van het verhaal en gaven ze aan niet alle ant- woorden te hebben. Dat is belangrijk om te beseffen als patiënt. Je moet varen op je eigen kracht en de arts niet als een soort godheid zien, maar als een gelijkwaardige.’


Madelon Loeffen was volgens eigen zeggen altijd al een makkelijke prater. Dat hielp toen ze haar gevoelens be- spreekbaar wilde maken: ‘Mijn advies is om gewoon te zeggen wat je denkt. Je moet het ontzag voor de arts niet in de weg laten staan als je vragen hebt.’ Dat de artsen in het Radboud UMC waar zij onder behandeling is, veel oog hebben voor de beleving van de patiënt, vindt zij waardevol. Loeffen-Favié: ‘De beslissingen over mijn behandeling zijn altijd in goed overleg genomen.’ Om samen te kunnen spreken over de verbetering van de kwaliteit van leven vroeg Van Aalst haar welk cijfer zij haar leven gaf en hoe dit cijfer omhoog kon. Haar antwoord was duidelijk: ‘De enige die daar iets aan kan veranderen ben ik zelf. Mijn gezondheid gaat achteruit en dat moet ik accepteren. Dat de artsen en mijn omgeving mij daarbij steunen is een grote hulp.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75