Anders Actief Saamhorigheid
Medio maart verscheen minister van Sociale Zaken, de heer Kamp, tijdens het journaal op tv met een tenen- krommende opmerking.
TEKST TOON GEELS | FOTO IS
SECTOR ANDERS ACTIEF
Zijn boodschap was dat er 500 miljoen euro
bezuinigd gaat worden op arbeidsbe- middeling. Daartoe verdwijnen 5000 tot 6000 banen bij het UWV. Begeleiding van werkzoekenden zal nagenoeg via e-mail gaan verlopen. De verslagge- ver merkte op dat veel werklozen dan geheel op zichzelf worden aangewezen. De minister reageerde koud en hard: ‘Ja, dat is terecht! Iedereen is voor zich- zelf verantwoordelijk.’ De rillingen liepen menigeen over het lijf. Het beleid van Sociale Zaken is blijkbaar: je zoekt het maar mooi zelf uit als je werkloos of arbeidsongeschikt wordt.
Werkt niet Beleid dat mensen op zichzelf terug- werpt en volledig voor zichzelf verant- woordelijk maakt, werkt niet. Erger, een dergelijk beleid is gedoemd te mislukken en leidt tot afbreuk van de samenleving. Sinds 1980 wordt er al bezuinigd op uitkeringen. Al die bezui- nigingen hebben de saamhorigheid, de basis van het sociale zekerheidsstelsel, ernstig aangetast. Er zijn mensen die vinden dat zij het gemaakt hebben op eigen kracht en door eigen prestaties. Zij vinden ook dat de welvaart van onze samenleving uitsluitend aan hun inspanningen te danken is. Zij schuiven de kosten voor mensen die niet of nauwelijks iets presteren, steeds verder van zich af en hun groeiende arrogantie verziekt de samenleving meer en meer. Door hun houding wordt een groeiend aantal werkenden geconfronteerd met steeds grotere bestaansonzekerheid, zoals ZZP’ers en flexwerkers. Juist onder deze mensen ontstaat geleidelijk een beweging waarin ze
met elkaar op zoek willen gaan naar nieuwe vormen van saamhorigheid. Uit recent onderzoek blijkt dat op diverse plaatsen buurtbewoners elkaar helpen. Die onderlinge hulp en steun komt niet voort uit de verbondenheid met de buurt maar uit persoonlijke relaties. Er is behoefte om zorgen en vragen met een maatje te kunnen delen, om wegen te zoeken naar en te helpen bij het rea- liseren van oplossingen. Dit neemt de vorm aan van nieuwe saamhorigheid.
Steuntje Mensen met een uitkering en mensen in financiële nood hebben in de hulp- verlening vaak al jaren lang te horen gekregen wat er allemaal aan hen mankeert. Wat ze echt een steuntje in de rug kan geven, is begrip en de mogelijkheid om hun eigen ambities en hun persoonlijke kwaliteiten op het spoor te komen en te ontwikkelen. Daar worden ze weerbaar van. Dan krijgen
ze de veerkracht die noodzakelijk is om de regie over hun eigen leven te kunnen hernemen. Alleen zo kan de strijd tegen armoede en uitsluiting daadkrachtig en succesvol worden aangegaan. Zo kun- nen de gevolgen van werkloosheid en arbeidsongeschiktheid dragelijk wor- den voor mensen. Wat nodig is, zijn hulpverleners die niet langer gestuurd worden door managers die denken vanuit bureaucratie, kosten en tijd. Er is behoefte aan hulpverle- ners die kunnen en durven werken naar eigen inzicht en bekwaamheid. In België worden mensen die aan den lijve hebben ondervonden wat armoede is en wat het ontvangen van een uitkering betekent, zelf opgeleid tot hulpverlener. Deze hulpverleners kunnen zich nog beter verplaatsen in de uitkeringsge- rechtigde en zijn problemen. Zo vinden mensen zonder stem eindelijk weer gehoor en de erkenning die zij zo lang hebben gemist. n
23
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40