COLUMN BOERENLEVEN
Trotse boerin Miranda Nolten-Westerhof, boerin in Beuningen (Ov.) ‘J
a, echt?”, zeg ik tegen Margreet Welink van Boerderij wanneer ze me belt om te vertellen dat ik de winnares ben van de columnistenwedstrijd. Mijn wangen worden rood van blijdschap en ik kan het bijna niet geloven. Wanneer ik even later aan Luc en de kinderen vertel dat ik de nieuwe columniste word van Boerderij, ‘je weet wel, dat vakblad met stripverhaal Opa’, zijn ze beretrots op me. En dan appt de fotograaf en wordt het echt. De afspraak staat. Me laten fotograferen is een verschrikkelijke bijkomstigheid die op het lijstje ‘niet leuk’ staat. Mij lukt het altijd weer om raar op de foto te komen. Op spontane foto’s trek ik rare gezichten, heb ik mijn mond open of zoals Marieke zegt... “ooh neee, dan kom je er op met je tante Sidonia-kuif.” Want precies voor de coronacrisis heb me laten kortwieken. Gelukkig is de fotograaf een plezierig type. Dat doet me deugd. En zoals Luc altijd zegt “je komt er nooit mooier op dan dat eruitziet”. Altijd erg stimulerend. Zou hij dat nu positief bedoelen? Ik laat het dan ook graag over aan anderen. Overigens hoef ik het niet te weten, er zijn wel andere zaken waar ik me liever mee bezighou.
“Ik wil wel!”, schreef ik enige tijd geleden aan Boerderij toen de oproep kwam. Ik hou van schrijven en vertel graag over de ge- beurtenissen op onze boerderij. Toen ik als meisje van 19 jaar het platteland verliet om op kamers te gaan wonen, was ik vastbeslo- ten om nooit terug te keren. Ik zou de wijde wereld in trekken, in Frankrijk gaan wonen. Daar waar het weer altijd fantastisch is, waar de mensen Frans spreken en waar er van alles te beleven is. In ieder geval zou ik niet in Twente blijven en zeer zeker niet met een boer trouwen. Totdat…u snapt hem al…ik Luc tegenkwam. Luc, zoon van een boer uit Beuningen, drie kilometer vanaf mijn geboortedorp. En Luc zou niet de boerderij overnemen. Plannen maken voor de toekomst is belangrijk. Maar plannen bijstellen is nog belangrijker.
En nu? Ben ik een trotse boerin. Met mijn boer Luc en vijf pu- berende kinderen, zoon Naud van 20 jaar en onze dochters Mayke (18), Famke (16) en de olijke tweeling Marieke en Pleun (15), een melkveebedrijf met een stuk of 70 roodbonte MRIJ-koeien aan een melkrobot, is het niet moeilijk om iedere keer weer in hilarische situaties terecht te komen. De rest van de tijd gaat in onze andere twee bedrijven zitten. Het drinkautomatenbedrijf van Luc en mijn, sinds kort gestarte, communicatiebedrijf. Daarnaast zijn onze hobby’s: besturen, vrijwilligerswerk en koffi edrinken. Dit laatste is ook één van de belangrijkste zaken op een boerderij heb ik de laatste jaren mogen ervaren. “Dat is wat ik het liefste doe”, vertelde mij laatst een andere boer op een bijeenkomst. De komende tijd wil ik jullie graag meenemen in het leven van deze trotse boerin.
IK ZOU NIET MET EEN BOER TROUWEN, TOTDAT...
BOERDERIJ 105 — no. 37 (9 juni 2020)
59
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
