BOERENLEVEN BOERIN Carolien
Carolien mist naar eigen zeggen specifieke vakkennis, daarom noemt ze zichzelf geen boerin. Maar achter de schermen weet ze precies wat er speelt.
Door Margreet Welink
Carolien Meijering (37) woont met echtgenoot John (40) en hun twee kinderen (10 en 12 jaar) in Dronten. Het bedrijf is biologisch en omvat 115 hectare akker- en tuinbouw, een klein deel van de oogst wordt verkocht via de eigen boerderijwinkel
www.bioerf17.nl, ande- re boerderijwinkels en supermarkten.
ls Carolien op een formulier haar beroep in zou moeten vullen, zou ze niet schrijven dat ze boerin is, maar agrarisch ondernemer. “Ik voel me geen boerin, ik zit namelijk niet op de trek- ker en ik heb ook geen specifieke vakkennis. Als ik door het land loop, kan ik heus wel alle gewassen van elkaar onderscheiden, maar ik zou niet het juiste zaaimoment van een bepaald gewas kunnen vaststellen of kunnen beslissen dat we nú moeten gaan beregenen.” Evengoed heeft ze veel zicht in het reilen en zeilen van het bedrijf, omdat ze de gehele boekhouding doet. “Ach- ter de schermen weet ik precies wat er speelt.” Het boerenleven kreeg ze met de paplepel in, haar ouders hadden ook een biologisch bedrijf. “Maar ik wilde toen ik jong was beslist niet met een boer trou- wen. Ik wilde het dorpsleven zoals mijn vriendinnen dat hadden, die speelden na schooltijd samen op straat. Ik moest daarvoor eerst vijf kilometer fietsen.” Ze was 14 toen ze deze mening verkondigde, een jaar later leerde ze John kennen, een boer. “En zo kwam ik toch weer op een boerderij terecht. Inmiddels zou ik niet meer willen ruilen met het dorp, ik vind het hier heerlijk. Vooral de ruimte is fijn.”
A
In het begin werkte ze nog als manager receptie bij Centerparcs, maar na de geboorte van hun oudste zoon was dat al snel niet meer te combineren. “John had onregelma- tig werk en ik ook. Als hij de baby moest ophalen van de opvang, had hij daar soms helemaal geen tijd voor. Of ik moest op vrijdagavond werken, terwijl hij nog moest oog- sten. Wie moest er dan op de baby passen?” Het zorgde voor onrust en stress, zodat Carolien besloot haar
baan op te zeggen. Dat was in het begin wel wennen, maar al snel vond ze thuis haar draai. En omdat ze toch iets voor zichzelf wilde, zette ze een boerderijwinkel op. “Nu kan ik zelf mijn tijd indelen en het fijne is ook dat de kinderen veel thuis kunnen zijn. Ze hoeven niet naar de opvang en kunnen na school altijd op de boerderij bezig zijn. Er is niets dat ze liever doen, mijn jongens zijn al vanaf de luiers boer.”
56
Dat maakte het thuisonderwijs van de afgelopen weken wel een uitdaging. Door de coronacrisis zaten de scholen dicht, leerlingen moesten thuis zelf aan het werk. “Maar met een boerderijwinkel erbij, kon ik niet steeds toezicht houden. Als ik even weg moest voor een klant, hielden de kinderen hun schoolwerk al snel voor gezien. En toen de aardappels gepoot werden, precies vlak voor het huis, ja toen was het voor de jongste me- teen klaar. Die wilde kijken en mee- rijden natuurlijk. Daar deed ik maar niet moeilijk over. Ik dacht: dan is hij maar wat later klaar vanmiddag.” Na een week thuisonderwijs sloot de boerderijwinkel. Dat is elk jaar eind maart het geval, de vaste klanten weten dat. Carolien biedt namelijk verse producten aan en de voorraad was op. Het is wachten op de nieuwe oogst voor ze weer open kan, vermoedelijk eind juni. “Dat de winkel dicht moest, kwam in dit geval, met dat thuisonderwijs, wel goed uit.”
‘Het mooie is dat je beloond wordt als je hard werkt, in loondienst heb je dat niet’
Nu is het nog rustig maar straks, als de winkel weer open is, zal de drukte geleidelijk aan toenemen tot ze van september tot februari erg druk is. Ze haalt ’s och- tends eerst zelf de producten van het land die ze in de schappen wil leggen, ze handelt bestellingen van andere boerderijwinkels af en rijdt producten naar een super- markt in de buurt. “Het is een dagvullend programma, maar het mooie van dit werk vind ik dat je beloond wordt als je hard werkt. In loondienst merk je geen verschil in waardering, of je nou hard werkt of niet. Hier merk ik dat verschil wel.”
Nadelen zitten er echter ook aan het boerenleven. “Het werk staat nooit stil en met name in de zomerpe- riode zie ik John vrij weinig, omdat hij dan aldoor druk is met beregenen en oogsten. Maar erg? Nee, ik vind het niet erg. Voor mezelf kan ik goed vrije momenten inplannen. Dan ga ik in de tuin een boek zitten lezen.” Verder is er een vast moment voor sport, Carolien doet aan bodypumpen. “Door corona zit de sportschool dicht, ik volg de lessen thuis online als de jongens buiten aan het survivaltrainen zijn. Hun training van de club ligt stil, daarom heeft John hier om het erf een parcours gemaakt. Daar maakt hij zelf ook gebruik van, om fit te blijven. Dat is ook het mooie van een boerderij, dat soort dingen kan hier.”
BOERDERIJ 105 — no. 37 (9 juni 2020)
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
