Tekst: Hans Klis Fotografie: Thijs Bartels
Spiegel 051
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg en houden ze (para)medici een spiegel voor.
Cultuurschok
Een luisterend oor als beste medicijn
Hoesten. Dat piepende geluid van een dichtgeknepen keel. Huilen. Mijn zoon was één jaar oud toen we erachter kwamen dat hij astmatische aanvallen had. Het kinderdagverblijf belde regelmatig of we hem op kwamen halen. Hij rende de hele dag onvermoeibaar rond, maar kon eigenlijk niet ademha- len. De slapeloze nachten hebben me voor altijd een trauma bezorgd. Iedere kuch doet nog altijd mijn nekharen overeind staan. Gelukkig was er in die tijd dat we in New York woonden een stevige betrouwbare boei waaraan we ons vast konden houden als jonge, wanhopige ouders: Dokter Wilson-Taylor. In Amerika is er geen consultatie bureau, maar de pediatri- cian. Deze kinderdokter nam ieder bezoek met ons naar adem snakkend kind uitgebreid de tijd om hem gerust te stellen (en ons). Soms zaten we wel een uur in een van de
Hans Klis (1984) is voormalig Amerika-correspondent en auteur van onder meer Generatie Columbine: Opgroeien met school shootings in Amerika (2019). In zijn nieuwe boek Help, de president is gek geworden (2024) duikt hij in de mentale gezondheid van de bewoners van het Witte Huis.
kleurrijke kinderbehandel kamers om onze zoon via een vernevelaar medicijnen toe te dienen voor zijn overbelaste luchtwegen. En dan was daar dokter Wilson-Taylor die luisterde naar zijn ademhaling of doorvroeg over de leefsituatie thuis, met een warme glimlach en advies. Eenmaal terugverhuisd naar Nederland zaten we ook weer regelmatig met onze half stikkende zoon bij de huisarts of huisartsenpost. Soms kreeg hij daar een pufe, maar vaak was het advies ‘gewoon even aankijken’. Vragen om inhalatoren of vernevelaars was taboe: ‘Och, in Amerika zijn ze te makkelijk in het uitdelen van medicijnen’, ‘daar stellen dokters zich aan’, of schouderophalend ‘ja, dat is Amerika’. De eerste keer dat we – eindelijk – een puffer en een voorgeschreven ontstekingsremmer meekregen bij de huisartsenpost, weigerde de apotheek daar die laatste mee te geven. Wat een cultuur schok. Dit was niet bepaald de bedside manner die we gewend waren. Het was even aan passen aan de onverschil- ligheid voor onze lived experience, onze eigen ervaringen. Een uitdagende periode van hernieuwde inburgering in Nederland, met ook de terugkeer van die angstige slapeloze nachten. Het was moede- loos makend om helemaal opnieuw te moeten beginnen met het hulptraject voor onze zoon. Toch troffen we in diezelfde huisartsenpost, bij een van onze vele bezoe- ken, een keer een sympathieke huisarts. Die schreef niet eens van alles voor, maar ze nam de tijd te luisteren naar de longen van onze zoon én naar ons. Toen bleek dat deze huisarts net in ons dorp een praktijk had geopend, schreven we ons meteen in. Onze zoon is inmiddels over zijn astma heen. De pufes werkten. Voor ons bleek een luisterend oor het beste medicijn.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92