search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
012 Interview


Psychiater Antoinet Oostindiër over psychische hulp voor zorgverleners


I ‘We doen alsof


Nog steeds stuit psychiater Antoinet Oostindiër weleens op weerstand (‘Dokters mankeren niets en al helemaal psychisch niet’), maar zes jaar na de start van AerreA – ggz-instelling voor zorgprofessionals – staat de telefoon roodgloeiend. “Hopelijk wordt het door deze pandemie gewoner om onze kwetsbaarheid te laten zien.”


n een oude, van binnen stijlvol geres- taureerde boerderij in Engewormer, een natuurpolder tussen Zaandam en Purmerend, is AerreA gevestigd. Het is de derde locatie voor de ggz-instelling voor zorgverleners sinds de start in 2015. “Hier blijven we”, belooft oprichter en


psychiater Antoinet Oostindiër (60), nadat ze in haar spreekkamer heeft plaatsgenomen op een knalrode bank, met uitzicht op de landerijen. “Dat we hier midden in de natuur zitten, vind ik het belangrijkste.” Dat de boerderij afgelegen ligt, is ook een pre, want zorgprofessionals die psychische hulp zoeken, doen dat graag in de anonimiteit. Toen Oostindiër jaren geleden eerst een


algemene ggz-praktijk begon, vroegen artsen uit de regio of ze niet vóór het spreekuur


mochten komen met hun psychische klachten, en door de achterdeur weer konden vertrek- ken. “Ze wilden niet in de wachtkamer zitten, want straks zouden ze een patiënt tegenkomen. Terwijl: zorgverleners zijn gewoon mensen. Waarom zouden die niet iets kunnen hebben?” Tegelijkertijd begrijpt Oostindiër, voormalig huisarts, het gevoel maar al te goed. “Toen ik voor leertherapie in de wachtkamer bij een therapeut zat, had ik ook de behoefte om een bordje op te hangen met: ik ben hier voor onderwijs.” Al weet ze ook wat het is om als patiënt in


die wachtkamer te zitten. Met name in haar opleidingstijd worstelde ze met extreme on- zekerheid en sombere gevoelens. “Daar gaf ik niet aan toe. Als dokters worden we opgeleid in niet-voelen. Altijd stoer doorgaan, dat is wat


we gezond zijn’


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84