Faxen naar PSV Een jaar later volgt Angola, waar
VN-waarnemers moeten toezien op de uitvoering van de afspraken tussen de regeringspartij en het rebellenleger. Wolfs is daar eerst drie maanden teamleader civilian police en vervolgens vier maanden stationcommander. “Het was een zware uitzending. Zo was er wei- nig eten en de hygiëne was slecht. Omdat brieven er twee, drie weken over deden, stuurde ik daarnaast elke maandagmorgen een fax naar het PSV-stadion. Daar werkte mijn schoonzus. Ik schreef alleen: alles goed. Meer niet. Dan belde zij mijn vrouw op om te laten weten dat alles goed was.” Eenmaal thuis blijkt alles helemaal niet goed. Wolfs is doodziek en wordt met 42,2 graden koorts opge- nomen in het ziekenhuis. “Toen ben ik ook twee dagen weg geweest, out. Die arts had tegen mijn vrouw
gezegd: blijf vannacht maar hier, want mogelijk haalt hij morgen- vroeg niet. Mijn hartslag was 32, mijn bloeddruk was 40 om 90. Ik had malaria tropica, de levensge- vaarlijke vorm.” Had hij dan geen antimalariamiddel geslikt? “Ik heb een week of zes Lariam geslikt en ik zag echt roze olifanten tegen de muur omhoog kruipen. Ik dacht: ik stop met die troep. En uiteindelijk is dat mijn geluk geweest. Toen ik doodziek in het ziekenhuis lag, kon- den ze Lariam als doorbraakmid- del gebruiken. Anders had dat niet gekund en dan was ik er niet meer geweest.” Terwijl hij nog in het ziekenhuis ligt, krijgt Wolfs te horen dat zijn collega in Angola is gegrepen door een krokodil en dat niet heeft over- leefd. Wolfs verlaat het ziekenhuis voortijdig om bij de begrafenis aanwezig te kunnen zijn. “Dat was heel heftig. We hadden eerst met
onze eigen club van de marechaus- see afgesproken in een restaurant, daarna zijn we met zijn allen naar de kerk gegaan en hebben we de lijkwagen begeleid. Dan komen er wel emoties los.”
Overval GWK Als Wolfs op 8 september 1998
samen met een collega aan het werk is bij de ferryterminal van Stena Line in Hoek van Holland, wordt het Grenswisselkantoor daar overval- len. “Er was een harde klap en ik dacht eerst dat er een vliegtuig naar binnen was gevlogen. Maar toen ik ging kijken, zag ik alleen maar puin, rook en mensen in paniek. Ik wist niet wat er aan de hand was, ik dacht aan een gasexplosie ofzo. Ik zag dat het dak begon te zakken en heb een paar kinderen gepakt en heb ze hup, naar buiten gegooid. Daarna ben ik weer teruggegaan en heb ik nog een aantal kinderen en ver-
september 2017 39
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
