Cor de Boer in Nederlands-Indië. Foto: privécollectie Cor de Boer/ Marechausseemuseum


het executiepeloton op aanwijzing zou al minder belastend zijn, omdat het dan immers om een opdracht ging waar men hoe dan ook niet onderuit kon. En zo geschiedde het. De veteraan kijkt alles bij elkaar met een tevreden gevoel op zijn Indië- periode terug. Vooral het improvise- ren en de zelfstandigheid bevielen hem prima. “Eigenlijk was alles wat je deed wel goed.” Eind 1948, tijdens de tweede politionele actie, werd hij detachementscommandant op Madoera. De Boer benadrukt ook de kwaliteit van zijn collega’s. “De jonge dienstplichtige marechaussees waren over het algemeen goed geselecteerd. Bovendien brachten de oudere onder- officieren veel kennis en levenserva- ring mee. Ze hadden vaak gediend bij de politie tijdens de oorlog en intus- sen gezinnen gesticht.”


lijk”, herinnert De Boer zich, “maar het waren wel vaak zaken waar je als marechaussee in Nederland slechts van kon dromen.” Zo moest hij bij- voorbeeld verschillende gevallen van bigamie (dubbele huwelijken) onderzoeken. Soms werd misbruik gemaakt van het Rode Kruisteken. “Een transportschip dat zou aanme- ren in Soerabaja had via de radio om een ziekenwagen gevraagd. Zoge- naamd vanwege een gewonde. In feite probeerden een paar militairen zo smokkelwaar van boord te krijgen!”


Maaltijd als beloning Een bijzondere zaak staat hem nog


Van de tien marechaussees in de groep van De Boer bleven er zeven in Nederland. In het voorjaar van 1946 arriveerde De Boer in Soerabaja. Daar kwam hij terecht bij de justitiële afdeling van de eenheid MP-V. “Het recherche- werk was niet buitengewoon moei-


goed bij. Een groep Indonesiërs had een meisje overvallen en vermoord vlakbij een buitenpost. De Boer trok op een bergpaard naar de kampongs om getuigen te horen. De daders werden uiteindelijk ter dood veroor- deeld. De executie was aanstaande, maar De Boer was het helemaal niet eens met de gedachte procedure. Een jonge luitenant vroeg om vrijwilligers en beloofde ‘een goede maaltijd na afloop.’ Uit zijn opleiding in Nistel- rode wist De Boer hoe een executie eigenlijk in haar werk hoorde te gaan. Het betrof de tenuitvoerlegging van een gerechtelijk vonnis, waarbij het executiepeloton moest worden aan- gewezen. Een maaltijd als beloning was al helemaal uit den boze. Er was De Boer veel aan gelegen om de jonge kerels niet te zwaar te belasten met een executie die niet volgens de regels zou verlopen. Deelname aan


Intussen op het paleis In 1949 keerde De Boer terug naar


Nederland. Van zijn verlof kwam weinig terecht. De nieuwe stand- plaats werd Sittard: “Nederland letterlijk op zijn smalst. Op een en dezelfde patrouille kon je zowel de Duitse als de Belgische grens contro- leren.” De carrière verliep naar wens, met de kapiteinsrang als afsluiting. “Opgeklommen vanuit de rangen. Ik heb, zoals dat heet, gelukkig gediend”, zo kijkt De Boer terug. Van 1971 tot 1981 was hij trouwens commandant van de marechaus- seebrigade bij paleis Soestdijk. Dat was een opvallend lange periode, want normaal gesproken volgde na een paar jaar overplaatsing. “Men zag dat het wel handig zou zijn als ik bleef vanwege de vertrouwensband met het koninklijk huis. Ik woonde toen bovendien al vlakbij in Baarn.” Discretie was en blijft het trefwoord voor De Boer. Hij drukte zijn perso- neel altijd op het hart: ‘Stel je voor dat je ’s morgens als lid van het koninklijk huis het gordijn opendoet en er staat weer zo’n koddebeier voor het raam. Respecteer die positie, hou een beetje afstand.’ In 1975 consigneerde De Boer zijn brigade toen een groep Zuid-Molukse jongeren probeerde koningin Juliana – die overigens op vakantie was in Italië – te gijzelen. “We hoorden van de civiele politie dat er ‘een hele colonne Molukkers’ aankwam.” De jongeren werden bij Lunteren van de weg gehaald en iedereen haalde opgelucht adem.


september 2017 27


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65