Jos van Aalst in de Albanese hoofdstad Tirana op een politiemotor.
Foto: privécollectie Jos van Aalst
onel Thomson I
Door: Fred Lardenoye
k was naar een tentoonstelling over majoor Thomson gegaan, staat daar een Albanese vrouw geïnteresseerd te kijken. Dus
ik vraag: spreekt u Engels? Waarop zij antwoordde: nee, maar wel Nederlands! Bleek ze in Utrecht te studeren. Dat was heel leuk, want zij kon mij gelijk een hoop vertellen over het land.” Oud-marechaussee Jos van Aalst (71) vertelt het met het- zelfde enthousiasme als waarmee hij tijdens het hele interview zijn tijd in Albanië beschrijft. Aan het begin van zijn eerste uit- zending naar Albanië had hij van een Vlaams sprekende moeder met twee kinderen een hele rondleiding gehad in het Engels. “Ze bleek in Brussel gewoond te hebben, toen haar man daar werkte. Ik dacht: ik moet wat terug doen. Zij had ver- teld dat ze het zo jammer vond dat haar twee zoontjes het Nederlands aan het verleren waren. Dus toen ik met verlof was, heb ik twee Engels- Nederlandse woordenboeken en wat leesboeken van Arendsoog voor de jongens meegenomen.”
Albanië Het tekent de instelling waarmee
Van Aalst zijn twee uitzendperioden in Albanië heeft vervuld. Maar hij verruilde in 1969 dan ook bewust een vaste baan voor een carrière bij de Koninklijke Marechaussee. “De hele dag zitten bij de bank waar ik werkte, dat was niks voor mij. Ik was al gekeurd voor de dienstplicht en ben beroeps geworden bij de marechaussee.” Inmiddels is hij al 17 jaar met functioneel leeftijdsont- slag (FLO). “Ik zat nog in de choco- ladetijd”, zegt hij met een glimlach. Hij geniet met volle teugen van zijn vrije tijd, niet in het minst door zijn hobby om oude motoren op te knap- pen. Terugkijken op zijn carrière doet hij met veel plezier. Daarbij heeft hij vooral veel grensbewakingstaken gedaan. Eerst 17 jaar vanuit de bri-
gade Denekamp, daarna – inmiddels opgeklommen tot wachtmeester – vanuit Arnhem en Zevenaar waar- door hij verkaste naar Duiven, waar hij nog steeds woont. Tussendoor werkte hij onder meer bij de Immi- gratie- en Naturalisatiedienst en was – inmiddels als adjudant – com- mandant grensbewaking bij Vlieg- veld Zestienhoven. Daarna werd hij weer dichter bij huis geplaatst bij de heropgerichte brigade in Zevenaar. Inmiddels was het 1997 en diende zich een mogelijkheid aan om te worden uitgezonden. Vanwege de economische ineen- storting van het postcommunisti- sche Albanië en de chaos nadat de razend populaire piramidespelen in elkaar gestort waren, besloot de Europese Unie een missie naar het land te sturen. De West-Europese Unie richtte de Multinational Advi- sory Police Element (MAPE) op, die als taak kreeg om de Albanese auto- riteiten te adviseren op het gebied van openbare orde, grensbewaking, logistiek en communicatie en later ook de opleiding, uitrusting en training van de politie. Van Aalst: “Daarvoor werd ik aangewezen en daar had ik dus geen probleem mee. Maar veel meer dan dat Tirana de hoofdstad is, wist ik niet.”
Kalasjnikovs Zijn standplaats werd ook Tirana,
waar een huis was afgehuurd door de Nederlanders. In totaal zouden er over de periode 1997-2002 33 mare- chaussees worden uitgezonden. “In mijn tijd zaten we er maximaal met 8 Nederlandse marechaussees.” Vanaf het begin van zijn eerste uit- zending in 1998 leerde hij het land snel kennen. “Net als de meesten begon ik met ‘evaluatie’, wat inhield dat je alle politiebureaus in het hele land moest bezoeken. Alles inventariseren, hoeveel mensen er werkten, waarmee ze werkten, het aantal opgeslagen wapens. Nou dat waren enorme bergen, vaak kalasj-
nikovs. Ik heb me laten vertellen dat er zoveel verdwenen waren, dat elke mannelijke Albanees wel vier van die dingen had.” De bezoeken werden gedaan in ploe- gen met veelal buitenlandse colle- ga’s en een of twee tolken. “We zaten daar met dertien nationaliteiten. Die samenwerking ging over het alge- meen prima, op wat uitzonderingen na. We hadden ook een Roemeen die nog onder Ceausescu had gediend. Hij kwam elke verlofperiode terug met een hogere rang en was op een gegeven moment kolonel. Hij paste prima tussen de Albanese crimine- len”, zegt hij lachend. Want Van Aalst en zijn collega’s leerden ook de corruptie van het land kennen. Niet zelden werden de opvallende Range Rovers van MAPE bestolen, vaak van de reserve- wielen, maar Van Aalst verhaalt ook van een Griekse en Deense col- lega die hun hele voertuig moesten afstaan aan een gewapende bende. “Zelf heb ik ook gevaarlijke situaties meegemaakt, maar niet zo dat je direct naar huis rent”, zegt hij kalm. “Kijk, ze proberen allemaal bij te verdienen. We huurden een woning van een politiecommissaris, die zelf crimineel bleek te zijn. Anders kun je zo’n woning ook niet betalen. Ik begrijp dat wel, die corruptie. Ik kreeg 25 dollar per dag voor mijn voeding. Die agent is getrouwd heeft een vrouw en twee kinderen en moet alles van 100 euro per maand doen!”
Schaapherders Later ging hij zich bezighouden
met grensbewaking, waarvoor hij september 2017 15
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
