In Warschau verwerkte Kees Poelma meer dan driehonderd visa-aanvragen per dag. Foto: privécollectie Kees Poelma


Congo Twee keer gaat Poelma op missie


naar Bosnië. In 1994 in het kader van de West-Europese Unie als het zijn taak is om de politie in Mostar, die dan bestaat uit Kroaten en Moslims, te verenigen. Een uiterst moeizame taak. Wanneer hij in 1997 in Bosnië terugkeert, nu in het kader van de politietrainingsmis- sie van de VN, als plaatsvervan- gend districtscommandant, komt hij terecht in ‘een georganiseerde bende’. “Er waren VN-politiemensen uit Pakistan en Bangladesh die met tulbanden op de ervaren Kroatische, Moslim en Servische politiemensen moesten gaan vertellen hoe zij hun werk moesten doen. Onder de 22 Bangladeshi sprak alleen de kapi- tein Engels. Dat sloeg nergens op.” Een paar jaar later, in 2006, keert Poelma terug naar Afrika. Dit con- tinent is hem, ondanks de heftige missie in Angola, in het bloed gaan zitten. Hij wordt liaison officer in


Kinshasa. Toen dat klaar was, heb ik dat ook voor heel Congo gedaan. De kolonel waar ik toen veel mee samenwerkte, is later helaas samen met zijn familie tijdens gevechten in Kinshasa doodgeschoten. Behalve dat incident heb ik daar een fantas- tisch jaar gehad.”


Industrie De laatste missie die Poelma als


marechaussee vervult is in Afgha- nistan waar hij deel uitmaakt van de trainingsmissie van de NAVO in Kabul. Onder gezag van de Amerikanen moet hij toezien hoe politiemensen worden opgeleid. De meesten worden niet opgeleid door westerse politiemensen, maar door burgers van enorme Amerikaanse bedrijven zoals Blackwater en KBR. Hij vliegt het hele land door en con- troleert hoe er wordt opgeleid. “Ik stond niet bepaald te juichen voor dat Amerikaanse militaire wereldje en hun enorm militaristische cul-


‘Er was een kolonel bij die niet eens kon lezen of schrijven’


Kinshasa, Congo. Hiervoor is hij uitverkozen omdat hij ook Frans spreekt. Hij blijft er een jaar. “Ik was in Kinshasa de schakel tussen de EUPOL-missie en de generale staf van de politie. Mij werd gevraagd om mee te schrijven aan het plan hoe de politie moest acteren voor, tijdens en na de verkiezingen van


24 september 2017


tuur. Natuurlijk was het geen poli- tiewerk waar de Afghanen voor wer- den opgeleid. Ze leerden vooral hoe ze roadblocks moeten bemannen en voertuigen onderzoeken op wapens en explosieven. Dat is niet erg, maar noem het dan geen politiemissie.” Poelma benadrukt: “Na een conflict zorgen internationale militairen


vooral voor stabilisatie. Pas wan- neer er sprake is van meer normali- satie, komt het opleiden van politie- mensen in beeld. Deze missie kwam duidelijk te vroeg.” Wat Poelma in Afghanistan heel duidelijk onder- vindt, is dat oorlog ook één grote industrie is. Hij ziet hoe ladingen goede kalasjnikovs met het grootste gemak worden vernietigd en ver- vangen door Amerikaanse M-16’s en duizenden computers, ieder keurig voorzien van Microsoft-licenties en software, en Amerikaanse Humvees die in grote getale in Afghanistan gedumpt worden. “De Amerikaanse industrie verdient er goed aan.” In 2012 keert hij met EUPOL als bur- ger nog een keer terug naar Afghani- stan, nu in dienst van Buitenlandse Zaken. Een leuke missie waarbij hij aan de districtscommandanten van de Afghaanse politie de fijne kneep- jes van het Afghaans strafrecht, maar ook de sharia wetgeving moet bijbrengen. Dat gebeurt grotendeels door middel van role play, omdat het opleidingsniveau van die politie- commandanten bedroevend slecht is. “Er was een kolonel bij die niet eens kon lezen of schrijven.”


Verbondenheid Na al deze missies en avonturen is


het voor Poelma nu tijd om aan alweer zijn vijfde boek te werken, dit keer een roman over Angola. “Vol- ledig autobiografisch uiteraard.” Zijn eerdere boeken zijn een cultuurhis- torisch boek over de Sinaï, de roman Huismeester in Moskou en twee humorboekjes over de tijd dat hij bij de brigade grensbewaking op Schip- hol werkte. Daarnaast zet hij zijn bedrijf Challenge Coins (www.chal- lengecoins.eu) voort waarmee hij coins als tekens van verbondenheid ontwerpt en produceert. Ondertus- sen koestert hij mooie herinneringen aan zijn tijd bij de marechaussee. Poelma: “Het was heel bijzonder dat ik vaak de missies die ik graag wilde doen ook kon uitvoeren. Tijdens bijna al mijn missies kon ik nauw samenwerken met politiemensen en burgers in die landen en een klein steentje bijdragen aan een veiliger wereld. Verder ben ik mijn vrouw en kinderen natuurlijk zeer dankbaar dat ik zo’n avontuurlijk leven heb kunnen leiden. En... het is nergens, echt nergens zo goed als hier. Zeker op het gebied van mensenrechten en persoonlijke vrijheden.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65