Column Checkpoint Barry
Nog één foto, nog één omhelzing, nog één liefdevolle vermaning
De treinlijn die verlangen heet I
n elke coupé zitten er wel een paar; meestal in groepjes, soms alleen. Hoe dan ook, je haalt ze er zo tussenuit. Soms is het de rug-
zak, bij een ander zijn het zijn kisten en bij een volgende zijn het de tatoeages. En natuurlijk zijn daar de blauwe bla- zers en baretten. Vandaag zijn we een van velen. In Den Haag stapt iedereen uit. In mijn buik buitelen voorpret en gezonde spanning over elkaar heen. Wie zullen er allemaal zijn? De eerste defilégroepen komen bin- nen. Hun tocht door de mensenhaag zit erop. Sommigen gedragen zich jolig, als kinderen die terugkomen van een schoolreisje. Anderen kijken strak voor zich uit. Je vraagt je af of ze onderweg iets anders hebben gezien dan het ach- terhoofd van degene voor hen. Hun lach bewaren ze voor het moment dat ze over de meet komen; dan laten ze, trots en opgelucht, hun blijdschap en bravoure de vrije loop. “Opschieten met die groepsfoto, ik heb dorst!” Op het grote podium speelt de bigband er lustig op los. Door de wind gedragen, waaieren de klanken van links naar rechts en weer terug over het veld. Iemand roept in mijn oor: “Ik haat jazz!” Er wordt veel gedronken en nog meer gepraat. Overal waar je kijkt, alleen maar pratende mensen. Bekenden groe- ten elkaar hartelijk, onbekenden wor- den aan elkaar voorgesteld. De lucht boven het Malieveld gonst van de verhalen. Sommige verhalen drijven weg op de wind, de meeste worden meegenomen naar huis, in hoofden en harten van de bijna honderdduizend mensen die er vandaag zijn. Een onbe- kende stelt zich aan mij voor. We praten en stellen vragen. Luisteren is minstens zo belangrijk. “We hebben allemaal dezelfde foto’s”, zegt hij. Ware woorden.
Weer een gezicht, ik zoek in mijn herin- neringen naar de bijpassende naam. Ik wilde dat iedereen nog zijn naamlint op de borst droeg. Daarginds noemden we elkaar bij de achternaam, alsof onze voornaam het laatste geheim was dat we voor onszelf bewaarden. Er is eten, er is drinken en er is muziek. Het weer zit mee en het is geen oorlog. Wat hebben we het toch goed. Binnen in de tent steekt een veteraan op leeftijd een sigaret op. Niemand zegt er iets van. Laat die man lekker zitten. Ik ben een uur geleden begonnen met afscheid nemen, maar ik kom het veld niet af. Bij ieder afscheid raak ik weer in gesprek. Als de ander niet begint, dan doe ik dat zelf wel. Er heerst een haast dwangmatige wil om te delen en dat delen gaat met een schaamteloze eerlijkheid. Op een dag als deze raak je gewoon niet uitgepraat. Nog één foto, nog één omhelzing, nog één liefdevolle vermaning. “En als er wat is dan moet je godverdomme bellen. Niet in je eentje gaan lopen kloten.” Het lijkt wel of die mensen en hun ver- halen met de jaren belangrijker worden. Ik denk dat ik die oude veteranen – die mannen van 80, 90 jaar – wel begrijp. Dit soort gelegenheden is het enige wat er nog over is van toen. Dat besef groeit elk jaar een beetje meer in mij. Dit is het: de foto’s, de verhalen en bovenal de mensen. Zonder hen kan het allemaal net zo goed een droom zijn geweest. Op weg naar het station word ik inge- haald door een veteraan, ik denk Liba- non. Hij is in vol ornaat: compleet veld- tenue, gepoetste kisten en blauwe baret. Hij marcheert; de handen tot losse vuis- ten gebald, de armen recht langs het lichaam zwaaiend. In gestrekte pas verdwijnt hij in de schuifelende menigte, terug naar huis waar het dage- lijks leven op hem wacht.
Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.
september 2017
25
Foto's: Erik Kottier
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
