Commentaar Wolter Brands
aan klaagster heeft gegeven over het stelpen van de bloeding lopen uiteen. De tandarts heeft het verloop van het gesprek niet in het patiëntendossier vastgelegd en ook de zitting heeft op dit punt niet meer duidelijkheid ge- bracht. Bij die stand van zaken is voor het RTG niet vast te stellen dat/of de tandarts het (on- juiste) door klaagster benoemde advies heeft gegeven of hij het door hemzelf verwoorde advies. Omdat aan de lezing van de ene partij niet meer gewicht kan worden toegekend dan aan die van de andere partij en het in die zin gaat om het woord van de één tegen dat van de ander, moet de klacht op dit onderdeel ongegrond worden verklaard.
Y Conclusie Bij het bepalen van de aard van de maatre- gel is relevant dat de tandarts zich toetsbaar heeft opgesteld. Zo heeft hij aangegeven dat hij uit het voorval zelf en uit de onvrede van klaagster lering heeft getrokken: mocht zich in de toekomst een soortgelijke situatie voordoen dan zou hij om toezending van foto’s vragen, een videogesprek opstarten en/of eerder overwegen de (minderjarige) patiënt te ontvangen en onderzoeken. Ook is het de eer- ste keer dat de tandarts geconfronteerd wordt met een tuchtklacht. Dit alles zorgt ervoor dat het RTG van oordeel is dat in dit geval kan worden volstaan met de lichtste maatregel.
Y Beslissing Het RTG legt de tandarts een waarschuwing op. Z
Een klacht tegen een collega is ook een leermoment voor jou. Daarom deze rubriek, met samenvattingen van de Regionale Tuchtcolleges en het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg en de Geschilleninstantie Mondzorg. Iedere samenvatting wordt van commentaar voorzien door een onafhankelijk deskundige.
T
ijdens een zitting gaat het meestal om 2 vragen: wat is er gebeurd en wat is de norm? De norm is hier duidelijk. De relevante richtlijn bepaalt dat het dochtertje gezien had
“Alleen al
uit medelijden het kind laten komen”
moeten worden, tenzij de tandarts de ernst heeft ingeschat en er zwaarwegende argumenten zijn om de patiënt niet te zien. Veel tandartsen zouden ook zonder de richtlijn alleen al uit medelijden het kind hebben laten komen. Sommige anderen zouden hulp hebben geboden om problemen en discussies achteraf te voorkomen. Benader je de zaak puur vanuit juridisch risk management dan zie je een overstuur kind met een trauma, ouders die erg ongerust zijn en herhaaldelijk bellen, een dienstdoende tandarts en een duidelijke richtlijn. Deze cocktail maakt de kans op juridisch gedoe erg groot. Wil een tandarts dan toch scherp aan de wind zeilen dan is het eerste wat hij moet doen zich vergewissen van de regels. En minstens zo belangrijk, hij moet aantekeningen bijhouden. Dat laatste was niet gebeurd, waardoor de zitting deels in welles-nietes ontaarde. Het tuchtcollege houdt in zo’n geval aan dat een verwijt niet bewezen is, waardoor het tweede klachtdeel ongegrond werd verklaard. Het eerste deel, de hulpweigering, kende een duidelijke norm (het kind zien) met een uitzondering (zwaarwegende redenen om het niet te zien). Waarbij de bewijslast bij de tandarts lag. Die voerde een mogelijke hoofdwond op. Vanwege het ontbreken van een verslag kijkt het tuchtcollege dan naar de aannemelijkheid van dit verweer. Op zich kan een hoofdwond een zwaar- wegend argument zijn. Volgens klaagster was een eventuele hoofdwond tijdens het
gesprek geen onderwerp van betekenis (originele
uitspraak). Bovendien concentreerden alle direct betrokkenen zich op het mondletsel. Daarbij had de tandarts de patiënt niet gezien, dus hoe wist hij dan van ernst van de hoofdwond? Het tegenbewijs van de tandarts werd verworpen, omdat er geen aantekeningen waren en het on logisch was. Goed dat de tandarts iets van het gebeurde geleerd heeft. We zijn toch in de eerste plaats hulpverleners. En een casus als deze in de krant doet ons imago geen goed.
Mr. dr. Wolter Brands, jurist en tandarts
FEBRUARI 2024 NT DENTZ 59
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
