Kennis Klinisch


Tandheelkunde mag nooit gereduceerd worden tot technisch handelen, ook niet als deze technieken op het allerhoogste niveau worden uitgeoefend. Het kan leiden tot lokale symptoombestrijding die kostenverhogend werkt. Voordat tot herstelbehandelingen wordt overgegaan, is kennis van de oorzaak van de problemen een voorwaarde. Daarom moet een diagnose worden geformuleerd om inzicht te krijgen in de individuele risicoprofielen die van invloed kunnen zijn op de prognose. In deze bijdrage wordt een systematische methodiek beschreven en samengevat in de formule cpo(moe)OMA.


TEKST: STEFAN MEUTERMANS, NVVRT-ERKEND RESTAURATIEF TANDARTS EN EPA-ERKEND PROSTHODONTIST / BEELD: SHUTTERSTOCK EN STEFAN MEUTERMANS


H


et doel van elke restauratieve behan- deling is herstel van microbiologisch evenwicht en functionele-occlusale stabiliteit. Hierbij wordt een onder- houdsvriendelijke situatie gecreëerd


waarbij de gezondheid en het functioneren van het gehele stomatognatische stelsel geborgd blijft. Om de gepresen- teerde schade aan het kauwstelsel te begrijpen is het van groot belang uit te zoomen (helicopterview), een diagnose te stellen, een behandelplan op te stellen en niet louter ad hoc in te grijpen. Lokale symptoombestrijding biedt slechts een geringe, kortstondige meerwaarde, of heeft zelfs een negatief effect en werkt kostenverhogend, terwijl het eindresultaat altijd onbevredigend zal zijn, doordat bij deze aanpak de symptomen zullen persisteren. Zonder een adequate diagnose van het probleem kan er geen prognose geformuleerd worden. Om de juiste


prognose te kunnen realiseren moet aan een reeks rand- voorwaarden voldaan worden die tot goede mondzorg leiden: visie, het opstellen van een behandelplan, goede communicatie, de juiste behandeling, een passend hono- rarium, coaching van de patiënt, protocollen en een goede praktijkvoering (zie afbeelding 1). Als aan deze voorwaarden voldaan wordt, zullen de symp- tomen verdwijnen en creëren we een positieve meerwaar- de: maatschappelijk op patiëntenniveau, en voor onszelf als zorgverlener.


Kortom: Als er geen of een foutieve diagnose wordt ge- steld, zullen de symptomen persisteren. Om een diagnose te stellen is het van belang om op individueel niveau de risicofactoren en cofactoren te identificeren die het mi- crobiologisch evenwicht en de occlusale stabiliteit van het stomatognatisch stelsel bedreigen.


D FEBRUARI 2024 NT DENTZ 43


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76