mocht niet lang duren voor Meerman, hij en vele andere mariniers die gevochten hadden in de meidagen werden nu weer opgeroepen om naar Indië te gaan.
Nederlands-Indië Uitgerust met Amerikaanse wapens zou het niet lang duren of Meerman, nu tijdelijk korporaal, later tijdelijk sergeant, zou al snel in gevechten met de Indonesische strijders geraken. Bijzonder genoeg maakte dit veel meer indruk op Meerman dan de strijd in mei 1940. Bij de strijd in de meidagen voelde hij zich maar een ‘mari- niertje’ en nu had hij een verantwoordelijkheid. “Daar had ik niets te zeggen en in Indië was het van: ‘Hé klojo, je moet het zo doen.’ En je ging dus op patrouille en rrrrrh van 100, 500 meter en dan zag je ze vallen of weglopen. Het was zo: kijk, daar zitten ze en daar gingen we heen. In Rotterdam had ik niks te zeg- gen, als je ging liggen, bleef je liggen, schoten ze, schoot je terug. Vuur! Vuur! Maar niet zo heet als in Indië hoor, dat vond ik tenminste.” Dat zou ook zo in zijn herinnering blijven toen Meer- man daarna nog een keer werd uitgezonden, ditmaal naar Nieuw-Guinea. “Dat was meer oorlog, ook in Biak in Nieuw-Guinea, dan dat ik had meegemaakt in Rot- terdam. Dat was meer strijd en ook meer kans om dood- geschoten te worden, vond ik. Je werd in Rotterdam wel neergezet, maar je ging niet naar voren toe. Er werd wel hevig geschoten, dat wel. Nee, ik heb niet meegemaakt dat het zo bar was als in Indonesië.” Meerman beschrijft hoe hij ternauwernood tot drie keer aan de dood ontsnapte in Indië en dat de man die naast hem stond sneuvelde. Hijzelf beschreef het alsof hij een engeltje op zijn schouder had. Een van deze tragische momenten kreeg een nog een moeilijker vervolg. Meer- man vertelt: “Op een gegeven moment waren we aan het lopen, we zagen niks en er werd geschoten. Dekken! Dan de hele troep naar voren. Kijken wie dat was natuurlijk.
Kwamen daar drie jochies uit zo’n putje van nauwelijks 12 jaar. Maar die korporaal die naast me lag, was dood, een Amsterdammer. En toen kwam die kapitein en die zei tegen me: ‘Hé Meerman, schiet ze maar dood.’ Ik zei: ‘Kom nou, mij niet gezien. Nee dat doe ik niet, we gaan geen kinderen doodschieten.’” De kapitein droeg het toen maar aan een ander op, die het ook weigerde. Vervolgens werden de drie jochies afgevoerd. Meerman en de mannen hadden het vaak onderling over dit soort dilemma’s. “Ze hadden wel op mij geschoten, wat moet je ermee?”, aldus Meerman.
Papoea’s Meerman zou na twee jaar Indië weer naar huis komen. Met zijn vrouw had hij goed contact gehouden door een intensieve briefwisseling. Daar begroette ook een 2-jarig jochie hem met ‘Papa, papa’. Volgens Meerman omdat hij hem herkende van de foto. Meerman zou nog een keer als marinier de strijd meemaken en nu op Biak in 1962. Hij moest onder begeleiding van een Papoeagids patrouilles lopen tot er gevechtscontact werd gemaakt. Nu was hij met recht een veteraan in actieve dienst op 40-jarige leeftijd. Meerman zou het net als al de anderen vreselijk vinden om de Papoea’s achter te moeten laten bij de overdracht. Hij zou tot zijn leeftijdsontslag blijven dienen bij het Korps Mariniers en woont nu als weduw- naar in Utrecht. Voor het interview, zo biecht hij op, was hij bang dat hij niet zoveel meer zou weten: “Het is alle- maal zo lang geleden.” Het tegendeel bleek het geval te zijn.
Het verhaal van Abraham Meerman over de strijd in mei 1940 is ook terug te vinden in het boek Militaire oog- getuigen. De strijd in mei 1940. ‘Ik schoot die Duitsers te barsten.’
Mariniers in gevecht aan het oostelijke uiteinde van het Maasfront in Rot- terdam, mei 1940. Foto: collectie Mariniersmuseum Rotterdam
44 NOVEMBER 2015
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65