Fietsen 045


‘Ik-zie-wel-wat-ik-tegenkom doet beseff en hoeveel moois de wereld biedt’


je richtinggevoel volgend, merk je niet wanneer je extra kilometers maakt. Wat niet weet, wat niet deert. Een ander groot nadeel van deze


manier van reizen was dat we nooit op de plek van de bestemming zij n aange- komen. Santiago bleek te ver. Niet dat we de richting helemaal kwij t zij n geraakt. Zonder kaart spreek je de lokale bevol- king veel vaker aan en ga je verder in de richting van hun uitgestoken wij svinger. Toen onze reistij d op was bij de Spaanse grens, hebben we het niet halen van het doel simpelweg op het conto van de hete zomer geschreven. Terugkij kend blij ken de frustraties


vaak verbonden met de hoogtepunten. De nacht zonder camping hebben we onze slaapzakken uitgerold in een grasveld met uitzicht over een baai en ontdekt dat de surfers al om zeven uur massaal in het water liggen. Een andere nacht zonder slaapplaats konden we logeren bij mensen met een zwembad in de tuin.


Snelwegvrees Het meest in de piepzak zat ik toen we de oprit voor fi etsers niet konden vinden bij de Pont de Normandie, een spanbrug over de Seine met een hoogte van meer dan 200 meter. We fi etsten kilometers langs te drukke autowegen en konden wel onder de snelweg door, maar ner- gens de brug op. Vals spelen met google maps op mij n mobiel bracht ons naar een oprit die exclusief voor auto’s was. Uiteindelij k zagen we er zo wanhopig uit dat een kleine Renault voor ons stopte. De bestuurster reed vervolgens een kilo- meter of acht stapvoets over een vlucht- strook voor ons uit om ons naar een niet


aangegeven fi etspad te leiden. Dankbaar, maar ook gespannen door hoogte- en snelwegvrees, trapten we langs de voort- razende auto’s de brug over.


Eerste klanten Ergens diep in Frankrij k stond een klein bordje bij de oprit van een huis dat koffi e beloofde. We parkeerden de fi ets tegen de schuur, zagen een parasolletje staan in de tuin en drukten op de bel. Binnen was niet alleen een volledig ingerichte kroeg, maar ook een soort van museum waarvan elke centimeter was volgestopt met oude reclameborden, spuitfl essen, theepotten en allerhande brocante. Zin in praten had de waardin niet, maar ze vertelde wel dat wij de eerste klanten waren en dat er op sommige dagen nie- mand kwam, en op andere zes klanten. De koffi e was heerlij k en ik had het


gevoel dat ik een bij zondere schat had ontdekt. Buiten op de muur hingen echter plakkaten van de talloze reisgid- sen waarin deze kroeg stond vermeld. Het etablissement was niet langer onze unieke ontdekking. Van de weeromstuit bekeek ik de zaak alsof ik er speciaal voor was omgereden. Inderdaad was deze precies zo afwij kend als in de gids stond vermeld, maar ik besefte dat ik de ‘schatten in het museum’ dan waar- schij nlij k als rommelmarkttroep had afgedaan. Fietsen met de instelling ik-zie-wel-


wat-ik-tegenkom, leidde eigenlij k vooral tot het besef hoeveel mooie plekken de wereld te bieden heeft. De grootste winstpakker was dat we geen vast tij d- schema hadden. We stonden simpelweg op als we wakker werden, aten als we honger kregen en fi etsten tot het te heet


werd, om vervolgens de route in de vroe- ge avond weer op te pakken. We zochten een slaapplaats zodra de


schaduwen begonnen te lengen. We kon- den ons gevoel volgen en net doen alsof we tij d in overvloed hadden. De fi ets- tocht was een geslaagde poging te ont- snappen aan de competitieve aspecten van de beleveniseconomie, door simpel- weg te genieten van alledaagse dingen als koffi e, fi etsen, zon, elkaar en van het voortdurend veranderende landschap. Was mij n fi etstocht net zo vervullend


als de vliegtrip langs de topattracties van de wereld? Het is verleidelij k nu mij n gelij k te halen met het meest geciteerde gedicht van Robert Frost (1874-1963): Two roads diverged in a wood, and I— / I took the one less traveled by, / And that has made all the diff erence. Frost belicht het glorieuze gevoel het


beter te hebben gehad dan anderen. Frost wij st in zij n gedicht echter ook op het feit dat beide wegen er ongeveer hetzelfde uitzien en dat de wandelaar zich achteraf inbeeldt dat zij n route het meest uniek was, omdat deze minder was uitgesleten door voorgangers. Zo bestaat de kans dat zowel de pelgrim op de fi ets als de luxe reiziger allebei Frost instemmend zullen citeren. Het geluk onderweg is niet alleen af-


hankelij k van de manier waarop je reist, maar vooral ook van de manier waarop je je reis voor jezelf bij zonder maakt. We kunnen op oude routes steeds nieuwe reizen maken. Voor mensen die zich zor- gen maken over het klimaat is het een geruststelling dat vakantiegeluk wegge- legd kan zij n voor wie slecht voorbereid op zij n fi ets stapt en met beleefzin de wereld in gaat.


<


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92