033


achter mijn keuze en nam alle kosten voor zijn rekening.” Natuurlijk was zo’n ‘weekendrelatie’


wennen en miste ze haar vriend, maar de tandheelkundestudente kon ook wel genieten van haar zo andere leven in Groningen. “Ik maakte vrienden en ging wel eens uit. Maar met mate, want ik wilde alle studieonderdelen wel in één keer halen. Dat is me, op enkele theorie-examens na, ook gelukt.” Sinds ze in 2019 haar zo felbegeerde


bul haalde, werkt tandarts Sampono nu in de behandelkamer dus aan de andere kant van de stoel. “Dat is natuurlijk anders, maar verschilt ook weer niet zo heel veel met wat ik als assistente alle- maal al deed. En wat sowieso hetzelfde blijft, is het teamwerk. Dat staat voor mij altijd voorop. Assistentes hebben in dat opzicht wel eens tegen me gezegd dat ze kunnen merken dat ik ook assis- tente ben geweest, omdat ik volgens hen veel geduld heb en hen goed begrijp. Dat vind ik fijn om te horen.” Of ze in de toekomst nog meer tandjes


deuse. Ze koos voor Toegepaste Natuur- wetenschappen. Het lukte haar allemaal en ze deed het naast haar dagelijkse werk in de praktijk. En tot haar grote geluk kon ze daarna direct in Groningen terecht voor de zesjarige studie tand- heelkunde. Daarvoor moest ze wel op haar zes-


endertigste nog op kamers in het Hoge Noorden. “Ik woonde in Eindhoven samen met mijn vriend, nu mijn man, Pascal. Ik zou al die tijd in Groningen ook geen inkomen hebben, omdat ik niet kon werken naast mijn studie. Maar Pascal stond voor meer dan 100 procent


‘Het is een afwisselend


beroep dat voor mij absoluut


de moeite van de lange route waard was’


wil bijzetten in haar carrière, zegt de aanstaande moeder op dit moment niet te weten. “Ik heb vaak geassisteerd bij implantologie en heb implantaten gemaakt. Ik heb daar veel affiniteit mee. En orthodontie trok mij ook altijd wel. Maar ik ga straks eerst genieten van onze gezinsuitbreiding en daarna weer lekker aan de slag als tandarts.” Nathalie Sampono noemt haar vak


‘het mooiste beroep dat er is’. “De tech- nische kant ervan boeit me, maar vooral de psychologische aspecten, het omgaan met mensen. Het is een afwisselend beroep dat voor mij absoluut de moeite van de lange route waard was. Ik zou het opnieuw doen als het moest. Maar om écht te beseffen dat dat niet hoeft, moet ik mij soms nog weleens in mijn arm knijpen.”


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92