037


gelaat. Daniël keek naar het grote vierkante pak dat de man uitlaadde. Hij vroeg zich af of het in deze vorm wel in de brandkast paste. Op een wit etiket stond voor wie het uiteindelij k bestemd was: George Wilkinson, (620) 368-7458 52 Beacon St #36, Boston, Massachusetts (MA), 02215, Unites States of America.


Amsterdam, januari 2022 Michiel en Nicole Heuvels staan in de schilderij enkamer van de villa en staren naar de safe. ‘Niemand kan ons verbieden dat ding open te maken’, zegt Nicole. ‘En dat we nog twaalf jaar moeten wachten is ook bezopen. Wie controleert dat? Welke sancties kunnen ze ons opleggen?’ ‘Jij weet dat beter dan ik’, zegt Michiel. ‘Jij hebt de notaris gesproken. Weet tan- te Diana trouwens de code niet?’ ‘Tante Diana begint een beetje door te lopen. Ze zegt overal ja op, maar weet soms helemaal niet waar het over gaat.’ ‘Dan moeten we haar hiermee con- fronteren. Misschien gaan er dan wel luikjes in haar geheugen open.’ Nicole loopt naar het raam en staart naar de bomen in het park. ‘Ik meen het, Nicole. Misschien is confrontatie de beste tactiek. Dan her- innert ze zich opeens de code van het cij ferslot of ze weet op z’n minst waar we die kunnen vinden. Ik heb gezocht in papieren van vroeger, maar er is nergens iets over te lezen.’ Nicole draait zich om. ‘Oké’, zegt ze. ‘We gaan eerst naar tante Diana. Misschien weet zij meer.’


Utrecht, november 1939 Met de Duitse inval in Polen is de Tweede Wereldoorlog uitgebroken. Nederland is nog niet bezet.


Het was ij zig koud toen Noël Heu- vels de afdeling eerste hulp van het Academisch Ziekenhuis op de Catha- rij nesingel in Utrecht opliep. Hij werd ondersteund door een studiegenoot en om zij n linkerhand zat een fl inke dot verband waarin bloed was doorgelekt.


Het enige wat hij moest doen, was een schilderij bewaren in zij n brandkast


Een verpleegster leidde hem naar de wachtkamer, maar hij zat nauwelij ks of werd al bij de arts in de behandelka- mer geroepen. De zuster wikkelde het verband af en de medicus bekeek het gewonde lichaamsdeel. ‘Zo, dat is een fl inke jaap’, zei hij . ‘Eerst maar eens goed ontsmetten. Opgelopen in de snij zaal van het anatomisch thea- ter, zei je? Tja, het is de bedoeling dat je in de kadavers snij dt en niet in jezelf.’ Noël probeerde te lachen maar dat lukte niet echt. ‘Ik schoot uit en die scalpels zij n vlij m- scherp’, zei hij . ‘Ja, zeg dat. We zullen het repareren. Ik zal je anti-tetanus serum toedienen. En in het geval van een bacteriële infectie kan ik prontosil voorschrij ven. Of nee, ik doe het gewoon profylactisch. Het is spij tig dat de penicilline nog niet op de markt is. Het lij kt me nu gelukkig ook nog niet nodig hoor, maar ik heb er veel hoopvolle verhalen over gehoord. Goed, we gaan hechten.’ Een klein half uur later liep Noël met zij n hand in het verband door de gang naar de uitgang. De tegels op de vloer waren op kunstige wij ze in speciale vormen aangebracht. De bruinbeige tint kleurde stij lvol bij de kozij nen van ramen en deuren. Naast Noël liep de verpleegster, die hem enigszins onder- steunde. Ze droeg een smetteloos wit schort en een kapje. ‘Misschien moet je eerst nog even gaan zitten voordat je naar huis gaat’, zei ze. Ze wees op een stoeltje bij de hoofd- ingang. Zonder iets te zeggen deed hij wat ze hem gezegd had. Ze kwam naast hem zitten en ze keken elkaar aan. Ze had donkere ogen en een gave huid. Vermoedelij k was ze iets ouder dan hij . Op haar uniform prij kte een naam- bordje. Onder de woorden Academisch Ziekenhuis Utrecht las hij : Zr. M. Zeelander. ‘Ik woon in Wittevrouwen’, zei hij .


‘Aha, bij het Ooglij dersgasthuis in de buurt. Wacht er iemand op je? Degene die je gebracht heeft, waar is die nu?’ ‘Die heb ik naar huis gestuurd.’ ‘Ik durf je niet alleen naar huis te laten gaan. Nog niet. Kan ik iemand waar- schuwen?’ Noël haalde zij n schouders op. ‘Kun jij me anders niet naar huis brengen?’ Ze glimlachte. Vanaf het einde van de gang klonk geroezemoes.


Het kan snel gaan. De volgende och- tend was het opmerkelij k helder weer. Door de gordij nen van de studenten- kamer viel het spaarzame licht van de winterzon die net boven de huizen aan de overkant uitkwam. Noël draaide zich voorzichtig op zij n rug. Toen hij naar links keek werd zij n blik vastge- pind op de contouren van zij n bedge- note. Zacht drukte hij zij n lippen op de huid van haar rug. Zij n hand gleed van haar zij naar de onderkant van haar borsten, haar navel en daarna schuin omlaag over haar heupen naar haar dij en. Hij drukte zij n neus in haar don- kere lokken. Vaag rook hij de geur van bloeiende hazelaars, zoals hij die altij d in het vroege voorjaar in het Vondel- park rook, vermengd met de odeur die hij niet anders kon omschrij ven dan ‘bouquet van vrouw’. Ze draaide haar gezicht naar hem toe en op haar lippen verscheen glimlach. ‘Hoe is het met je hand?’ vroeg ze zacht. Hij concentreerde zich op het gewonde lichaamsdeel en voelde het onaangena- me kloppen van de wond.


Villa Koningslaan is ook online te volgen: artsenauto.nl/feuilleton


Volgende maand: De vrouw in Noëls bed en tante Diana.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92