Tekst: Bart Fontein Illustratie: Marcel Leuning


Onvergetelijk 035


Bijbel “


Wielerfan en voormalig anesthe- sist Bart Fontein en zijn patiënt deelden dezelfde ‘zendings- drang’.


St. Lucas Ziekenhuis Amsterdam, ergens rond 1985. Mannen bij wie we urologi- sche operaties uitvoeren, worden door- gaans van regionale anesthesie voorzien. De ‘oude bazen’ blijven vaak wakker en er is dus ruimte voor een goed gesprek (want weglopen kan niet meer). Gepokt en gemazeld hebben zij (én ik) veel te melden. Zachtjes grinniken mag en de tijd vliegt. Eerste patiënt morgen: de heer Staken-


burg. Zou 't 'm zijn? De ooit zo beroemde gangmaker van het baanwielrennen? Tijdgenoot van Bruno Walrave en Nop- pie Koch? Afdeling B5. De bedden zijn leeg en de


zes heren aan tafel zijn tegelijk aan het woord. Ik sta stil in de deuropening, 't gesprek stokt. "Meneer Stakenburg? Een zwaar gebouwde man staat op.


Strak kijk ik 'm aan: "dé Stakenburg?” Ja, knikt hij; "dé Stakenburg." Mijn dag kan niet meer stuk. 'De Staak!' Wát een eer zijn anesthesist te mogen zijn. De operatie verloopt prima en wij


gaan op in de sport. Eén ding staat vast; Te midden der Kampioenen (1929), het mag- nifieke boek van Joris van den Bergh senior over Baan-sprinter Piet Moeskops, is 'onze Bijbel'. En terecht, het is een psychologische sport-thriller van het hoogste nivo. Elke sportliefhebber zou het gelezen moeten hebben. En dáár bleken wij allebei onafhankelijk van elkaar vele jaren 'aan gewerkt' te heb- ben, want we kochten alle goedkope exemplaren die we vonden om ze daar- na uit te kunnen lenen. Helaas: zelden of nooit kwam er één terug!


Na de operatie ging ik even langs op B5 en als makkers namen we afscheid. Hij als jaloers man, vanwege mijn eerste Vlaamse druk van ‘onze Bijbel’. Drie maanden later meldt 'De Staak' zich bij de recovery. Met een beduimeld exem- plaar van ‘ons boek'. Voor mij, 'om weer


uit te kunnen lenen.’ Het ging hem goed. Helaas eindigt hoofdstuk 'Stakenburg' bruut: op 20 oktober 1989 verongelukt hij. Met jonge renners op weg naar baanwedstrijden in Wenen. Een paar maanden later bel ik zijn echtgenote en vertel ik haar over onze bijzondere ontmoeting.


‘Wat een eer om zijn anesthesist te mogen zijn’


Iedere medisch professional heeft wel een patiënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Wilt u ons uw verhaal (laten) vertellen, dan nodigen wij u uit contact op te nemen via 030 247 46 64 of wout.de.bruijne@artsenauto.nl


”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92