hoofdredacteur uiteraard niets bij het vinden van een antwoord op haar vraag. Eigenlijk vraagt zij ‘of een medische be- handeling alleen van waarde is wanneer die berust op wetenschappelijk bewijs?’ Wie deze vraag zo stelt, kan al snel tot de conclusie komen dat het antwoord ‘neen’, is. Wetenschappelijk bewezen is slechts een beperkt deel van de gang- bare geneeskunde; dat is veelvuldig beschreven en dat is eigenlijk ook niet zo vreemd.


We weten immers dat alles wat in het leven van grote waarde is (in dit geval: gezondheid) te ingewikkeld is om in regels te vangen of om uitspraken daarover met bewijzen te staven. Te bewijzen zijn alleen deelwaarheden, die relatief gemakkelijk met ja of neen te beantwoorden zijn. Hoe meer men in het medische vak gespecialiseerd is, d.w.z. in een deelgebied, des te meer zullen de vragen deelvragen zijn; relatief gemakkelijk oplosbaar via protocollen. Dat maakt specialisatie voor velen aan- trekkelijk, maar naarmate men in het vak minder gespecialiseerd is, kunnen de vragen ingewikkelder worden en zullen specialistische waarheden deel- waarheden blijken.


In die gevallen waarin geen proto- collen bestaan of onvoldoende van toepassing zijn, zal de arts zelf moeten nadenken en voelen of iets goed is of niet. Geen nood, de academische basis gecombineerd met beroepservaring en intuïtie maken het de arts mogelijk om een afgewogen keuze te maken. Dat is het resultaat van een persoonlijke groei en vraagt dus tijd. Echter, rechtlijnig- heid is een aangeboren of aangeleerde eigenschap die een dergelijk groeiproces kan belemmeren en deze eigenschap, en ook het omgekeerde – vrijdenkendheid – zijn geen van beiden axioma’s. Niemand mag een ander het ene of het andere opleggen, bijvoorbeeld in de opvoeding of opleiding.


Onlangs leerde ik een getalenteerde jonge vrouw kennen, gepromoveerd als microbioloog. In ons gesprek kwam de


alternatieve geneeskunde aan de orde, waar zij een open oog voor heeft. Dit in fl agrante tegenstelling tot haar eveneens gepromoveerde zuster, een arts, die alles wat naar alternatieve geneeskunde riekt, fundamenteel afwijst. Rechtlijnigheid en vrijdenkendheid kunnen dus liefheb- bende zusters zijn met een verschil van mening. Dat betekent dat een waarde- oordeel in dezen een denkfout is. Mevrouw Enzlin raad ik af om in haar privésfeer de ‘alternatieven’ af te wijzen noch aan te prijzen. Een gefundeerd advies vraagt om persoonlijke beroeps- ervaring, zoals te verwachten bij col- lega’s als J.M. Huybers, die schrijft: ”Ik ben 30 jaar huisarts geweest en dan kun je niets anders dan toch wat breder gaan kijken” (Rechtlijnigheid 4). Een verwij- zing naar een dergelijke arts kan de hoofdredacteur in voorkomende geval- len natuurlijk overwegen. Ik begrijp dat buitenstaanders en artsen op dit punt een mening hebben, maar die is in de regel onvoldoende ge- fundeerd bij gebrek aan breder kunnen denken. Wie meent dat geneeskunde een vorm van technisch-wetenschappe- lijk handelen is, vastgelegd in richtlij- nen en protocollen en op die grond het ‘breder denken’ afwijst, heeft het vast en zeker rechtlijnig mis. Dan wordt er niet meer naar elkaar geluisterd, dan gun- nen we elkaar geen ruimte; zelfs geen bladzijde. Eigenlijk is dat al broeder- c.q. zustertwist; de basis van burgeroorlog. Zo rechtlijnig ben ik dan ook wel weer. L. Kunst, oud-huisarts


Rechtlijnigheid (11) In de discussie over alternatieve genees- wijzen mis ik een belangrijk aspect: het plaatsen onder de jurisdictie van de IGZ vormt geen erkenning voor alternatieve geneeswijzen maar een handvat voor de IGZ om de gevaarlijkste types uit deze groep juridisch te kunnen aanpakken. U publiceerde in de brievenrubriek van nummer 3 een reactie van mevrouw Marit Peter, mesoloog DM (?). Het lijkt me niet goed mesologen, wichelroede-


lopers en andere buitenstaanders in ons verenigingsblad een podium te geven. Jan van Ingen, arts (voorheen internist- intensivist)


Onvergetelijk


Tekst: Thea Driehuis-van Haselen Beeld: Marcel Leuning


Vreemde man


Ook dierenartsen komen bijzondere patiënten tegen. Of beter gezegd: gewone patiënten met bijzondere baasjes. Dierenarts Thea Driehuis-van Haselen uit Walcheren ontmoette in haar werk zo’n bijzondere baas en behandelde jarenlang zijn geliefde kat. Totdat de man een schokkende mededeling deed.


“


Oproep Iedere medisch professional heeft wel een patiënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Omdat de omstandigheden bijzonder waren, het behandel- traject aangrijpend, of juist om- dat zich iets grappigs voordeed in het contact. Als u uw verhaal (desgewenst anoniem) met ons wilt delen, nodigen wij u uit contact met ons op te nemen, 030 247 40 23; m.enzlin@artsenauto.nl


042 maart 2012 ArtsenAuto Lachen


In de rubriek Onvergetelijk beschrijven zorgprofessionals bijzondere momenten uit hun loopbaan. Soms zeer aangrijpend of schokkend, maar vaak ook hilarisch. In Arts en Auto 02 beschreef een oud-longarts een ervaring uit zijn tijd als waarnemer van een huisarts. Over een aan ether verslaafde hond en zijn eigenaresse (de patiënt) die wekelijks een (op dat moment populaire) leverinjectie wilde en kreeg.


Briljant verhaal van die oud-longarts. Zelden hardop zitten lachen bij Arts en Auto. Nu wel. Evert Greup


De naamvan de kat van demerkwaardige man uit mijn eenmanspraktijk aan huis was Hand- schoen. Een witte kater met zwarte voetjes. Ik maakte kennis met Handschoen en zijn baas in de jaren zeventig. Destijds waren er hier op Walcheren nog geen avond- en nachtdiensten geregeld en dus had je als dierenarts eigenlijk altijd dienst. Op een avond werd erom 21.00 uur aan de


voordeur gebeld. Een merkwaardige man met een poezenmand. De man leek op een dikkere versie van professor Lupardi met een hoed op, en iets in hem maakte me een beetje ongerust. Ik vroeg mijnman – psycholoog – die in de kamer zat om even met me mee te kijken. Hij steldeme gerust: deman was weliswaar een beetje vreemd, maar naar zijn idee niet gevaarlijk. De kat werd dus nagekeken en behandeld aan eczeem. Niet echt een spoedgeval, maar goed. Lupardi was dankbaar, betaalde en ging weer naar huis. Het was het begin van een jarenlange relatie,


waarin Lupardi op demeest onmogelijke tijden belde om langs te komen of gewoon langskwam. Handschoen werd bijvoorbeeld ’s avondsom 23.00 uur gecastreerd. Zijn baas had namelijk de hele dag en avond nodig gehad om moed te verzamelen. Het was een angstige man. Leed aan fobieën voor van alles en nog wat. De tijden, zelfs op Walcheren, veranderden. Op een gegeven moment hadden ook wij avond-,


nacht- en weekenddiensten. De inloopspreek- uren werden afspraakspreekuren. Voor Lupardi en zijn kat nam ik rustig de tijd op momenten die ons beiden uitkwamen. Op een dag verscheen hij warriger en vreemder dan anders. ‘Hand- schoenmoet inslapen’,meldde hij. Ik vroeg hem waarom, want de kat was gezond en nog niet zo


Op een dag verscheen hij warriger dan anders


oud. Het antwoord van Lupardi was schokkend: ‘Ik ga zelfmoord plegen en ik wil niet dat Hand- schoen naar anderemensenmoet.’ Lang heb ik tijdens dit consult met Lupardi


gesproken. Ik heb geprobeerd hem op andere gedachten te brengen, maar hij was vastbesloten. Toen heb ik hem verteld dat euthanasie op een gezonde kat voor mij onbespreekbaar was. Als Handschoen zou leven, zou hij zijn plan niet uitvoeren, hoopte ik. En dus ging Lupardi met zijn kat naar huis. Zelf belde ik zijn huisarts, maar de assistente was niet onder de indruk van mijn verhaal. ‘Dieman heeft altijd iets raars’, zei ze. En dus liet ik het rusten. Hoe het afgelopen is, weet ik niet, want ik heb Handschoen en zijn baasje nooit meer gezien.


”


ArtsenAuto april 2016 093


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108