Tekst: Willem-Jan Cuypers Beeld: Marcel Leuning
Onvergetelijk
Gynaecoloog/arts-seksuoloog Willem-Jan Cuypers moest tijdens een vermoeiende nachtdienst toch nog even geduld hebben voor hij eindelijk naar bed kon. Dat moment bepaalde zijn ervaren patiënt voor hem.
Nog geen tijd “
Zo’n vijftien jaar geleden werkte ik als arts- assistent gynaecologie & verloskunde in een klein streekziekenhuis in Limburg. Er werd nauwelijks aan urenregistratie gedaan en je kon zomaar worden ingeroosterd voor twee weken nachtdienst aan één stuk. Ergens in mijn tweede jaar als arts-assistent
in zo’n nachtdienst meldde de centrale, tijdens een toch al hectische nacht, dat een ambulance met patiënt onderweg was. Niet lang daarna werd de brancard binnen gereden, met daarop een Afrikaanse dame van indrukwekkende omvang, gevolgd door de verloskundige. Zij had de patiënt enkele weken daarvoor in zorg gekregen vanuit het regionale asielzoekerscen- trum. In de overdracht werd duidelijk dat patiënt 15 eerdere zwangerschappen had doorgemaakt en, naast enkele miskramen, 11 kinderen op de wereld had gezet. De verloskundige had reeds bij de verlate intake besloten dat deze multipara wellicht beter op haar plek was in het ziekenhuis, dan in het asielzoekerscentrum. Aldus geschiedde bij de eerste tekenen van de op handen zijnde bevalling: de vliezen waren zojuist gebroken. De patiënt gaf geen blijk van veel ongemak, en
op het CTG tekenden zich geen weeën af. Dit was echter weinig wonderlijk gezien de rondingen van patiënt. De verloskundige bleek reeds eerder te hebben getoucheerd (6 cm). In het Engels vroeg ik mijn patiënt of ik haar inwendig mocht onderzoeken. Ze antwoordde in gebrekkig Nederlands: ‘Goed dokter… maar is nog geen tijd’. Ik toucheerde: volledige ontsluiting, vliezen niet meer te voelen, achterhoofdsligging met caput op Hodge 1.
Het was inmiddels 4 uur ’s nachts en ik rook het kussen van mijn dienstbed. Ik legde mijn patiënt uit dat de bevalling aanstaande was en vroeg haar mee te persen bij de volgende wee. Ze keek me vriendelijk aan, zei nogmaals ‘is nog geen tijd dokter’ en draaide zich op haar zij, waarna de verloskamer gevuld werd met een luid gesnurk. Ik probeerde door de tonen
De verloskamer werd gevuld met een luid gesnurk
van het luid tikkende CTG heen, de patiënt nog eens duidelijk te maken dat ze slechts een pers- wee of twee verwijderd was van de geboorte van haar kind. Maar haar ogen bleven stijf gesloten. Een kwartier schitterende harttonen verder,
besloot ik dat het welletjes was geweest. Ik vroeg de verpleegkundige het infuus met oxytocine aan te leggen. Zij bleek het roerend met me eens en legde haar spulletjes klaar. De stuwband werd aangelegd en met een kordate ruk werd de verpak- king van de infuusnaald geopend. Een veeg alcohol over de handrug heen, even kloppen op de vaten en de naald in de aanslag… Maar nog voordat de naald de huid raakte, opende onze patiënt haar ogen, draaide zich op haar rug, keek me aan en zei: ‘Dokter, nú is het tijd!’. Eén korte, decente kreun volgde en tussen haar benen uit klonk het geluid van een kersverse wereldburger. En over mij daalde een gevoel neer van: ach, wie ben ík nu ook eigenlijk om te bepalen wanneer het tijd is?
”
Oproep Iedere medisch professional heeft wel een patiënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Omdat de omstandigheden bijzonder waren, het behan- deltraject aangrijpend, of juist omdat zich iets grappigs voordeed in het contact. Wilt u ons uw verhaal (laten) vertellen, dan nodigen wij u uit contact op te nemen via 030 247 46 64 of
wout.de.bruijne@
artsenauto.nl
ArtsenAuto april 2016 039
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
